When we go and play tourist...

... we go all the way! (Let op de gigantische emmer daiquiri voor mijn neus, slik)

Cat on holiday

Hector is zojuist voor twee weekjes op vakantie vertrokken naar het exotische Mechelen. 't Doet toch wel een beetje vreemd om door het huis te wandelen zonder een hyperkinetische kitten die van voetje lap doet.

Ik mis hem gelijk al een beetje...

Ietsiebietsie...

SPIDER!!

Op onze slaapkamer dus he!

Mexiiiiiiiiiicooo!

Geheel onverwacht fladderden nog twee weekjes vakantie onze richting uit. Deze werden uiteraard op professionele wijze in ons vlindernetje gevangen. En aangezien wij niet voorzien zijn van een zittend gat (of het moest op een wit strand met een spannend boek terecht komen) spitten we dan ook de last minutes uit. Na lang vijven en zessen (vijf minuutjes ofzo, last minute he hasten!) kwamen we uit op...

Tadah (voor diegenen die nooit titels lezen): Mexico!

Alwaar we de locals zullen overdonderen met ons Jommekes-Spaans (lees: de menukaart van La Cantina); we van 'bezoek eens een Maya-tempel in het midden van de jungle' zullen doen; we zullen snorkelen tot we geen Nemo's meer kunnen zien; we slangen, spinnen, jaguars, Amerikaanse toeristen en ander ongedierte op afstand zullen houden met onze versie van de grootste hit van de Koninging van het Levenslied; en we ons, als notoire strandjanetten, een bepaald percentage van de tijd in horizontale positie zullen bevinden.

Oh jawelos! Mexicos, heros we commos!

Alles is durven

Ik beloof dat ik me niet meer zal ergeren wanneer Nic Baltazar weer eens overenthousiast de plot van de film verklapt tijdens zijn inleiding voor Filmfan op Canvas...

Ik beloof dat ik me niet langer zal ergeren wanneer hij in interviews meer met zijn hoofd schudt dan Kathleen Van Brempt met Parkinson...

Ik beloof ook dat ik me niet meer zal ergeren wanneer hij voor Vlaanderen Vakantieland als een hertekalf on Prozac door een alpenweide dartelt onderwijl vals 'The hills are alive with the sound of music' neurient...

...Op voorwaarde dat hij blijft films maken die even hard naar de keel grijpen als Ben X... Hamai, sterk hoor...

My fabulous boyfriend, the soccer freak

me: 'En hoe was het voetbal kijken met de mannen?'
fabulous boyfriend: 'Tof!'
me: 'Ah fijn. En wie heeft er gewonnen?'
fabulous boyfriend: 'Lazio'
me: 'Hmmm, en hoeveel was't?'
fabulous boyfriend: '2-2'
me: ...

Les moustiques du Camargue...

... vinden me een lekker stuk :s

Nog 1 keer slapen...

en ik lig op de Plage de Piémanson! Oh jawel!

Cookies and cream

are very mutch appreciated ten huize Sealion, vooral dan door de miaf des huizes. Inclusief spastische lach van mijneigenzelve! Wiehoe!

Streng maar rechtvaardig

My fabulous boyfriend, de strenge huisdieropvoedkundigenaar:

'Hector, foeikes he!'

't Is raar enal

't Is raar hoor, dat bloggen...

Je kijkt stiekem binnen in het leven van total strangers, volgt elkaars projectjes op, leeft mee, vergelijkt, wacht vol spanning op een volgend postje en wordt zelfs een beetje kregelig wanneer dit wat te lang op zich laat wachten.

't Is raar hoor...

Dat ik vroeger altijd de eerste was om te lachen wanneer ik vernam dat mensen elkaar enkel kenden van op tinternet. En dat ik nu zelf zo iemand ben.

't Is raar hoor...

Dat sommige mensen mijn verhaal onderbreken met een 'jaja, ik heb het gelezen hoor', of plots naar dingen vragen waarvan ik zeker ben dat ik ze nog niet aan hun verteld heb.

En toch...

was de steek door mijn hart toen ik triest nieuws las, helemaal niet raar, maar volkomen normaal. Net als de vreugde die ik voelde toen ik my fabulous boyfriend toeriep: 'Ukkiemoon is geboren!'; en hij zijn duimen in de lucht stak; de trots die ik voelde toen 'den oudste' zijn rijbewijs haalde; of de schaterlach die onze kater wakkerschudde, waarna ik getrakteerd werd op een beschuldigende blik en een verontwaardigde miaf.

Want hoewel het soms raar kan zijn, is het vooral geweldig fijn. Dat bloggen.

Van 'Aai doe end aai love joe'

Gisteren naar een trouwfeest geweest waar de bruidegom als eerste met de das rond het hoofd liep rond te hossen met de, op geen enkel trouwfeest ontbrekende, zatte tante (I shall call her 'Tante Vera'). Terwijl de bruid nood had aan gewichtjes aan haar mondhoeken om die gelukzalige smile wat te temperen.

En daar wordt een mens ook wel een klein beetje gelukkig van... Ja hoor.

IMHH-weekend

... ofte het 'Iet mag het hebben' weekend in Ambleteuse.

Kamperen, fantalcool drinken, bbq'en, vissen, krabben vangen, wandelen, tetteren, romantiek, luidruchtige naburige sekstenten (naburig als in: niet op onze camingspot, let that be clear!), verbranden en bijgevolg 's avonds als een bende rode gloeilampen rond de tafel zitten, huppeldepupdansjes van contentement, moules frites in antieke interieurs, jeu de boules, zon zee en ztrand, fossielen zoeken, cap blanc nez, mensen kijken, zotte foto's trekken, snel werkende porto, knalroze ijscrèmekarretjes, zeer enthousiast platgetrapte bekertjes, blueberry muffins en cartooncookies,...

met Leuven kermis als afsluiter, inclusief smoutenbollen en schietkramen bien sur! Zo mag het elk weekend zijn (behalve de luidruchtige sekstent dan)!

Allez zeg, make up your mind!

*kruist in stilte alle vingers en tenen*

En zo weet ik dat...

... de bananenmuffins vanop Kokeneten geslaagd zijn.

Wiiiieeeee...

...kend!

De belofte van

• uitslapen
• slenteren door 't stad
• dingen kopen die we niet nodig hebben
• rare vegetarische gerechten proeven in de Greenway
• cocktailtje drinken en mensenkijken
• gaan eten (again)
  
• filmpje meepikken

Eventueel ook iets echt actief, maar daar zijn we nog niet zeker van :)

And a far bigger NOOOOOOOOO!

Noooooooooo!!!

*loopt naar de winkels voor een stevige hamsteractie*

Likes and dislikes

I like food. Geen geheimen tot dusver, ze noemen ons niet voor niets 'de boeferkes'. Als kind waren er echter meerdere dingen die ik niet lustte. Zo vond ik frietjes niet lekker (blasphemy!), dronk ik geen cola, at ik geen chips en lustte ik ook geen spaghetti (dankzij 'De Griezels' van Roald Dahl waar meneer en mevrouw Griezel wormen tussen de spaghetti draaien :-) ).

But I'm totally over that! Now I like food very much indeed, want ik heb ontieglijk lang moeten nadenken om een 5-puntig lijstje op te stellen van dingen die ik ab-so-luut niet lust:

• koffie (no doubt about that, koffie is voor mij totally icky, om nog maar te zwijgen van de coffee-breath bij andere mensen *huivert*)
• crème au beurre (volgens mij te wijten aan een overdosis javanais'kes in mijn jeugd)
• blanquette, een soort stoofpot van kalfsvlees in een witte, romige saus
• muesli met rozijnen (muesli zonder rozijnen is wel yummie, en rozijnen apart ook)
  
• melkchocolade (vooral de koetjesreep-versie)
  

Anderzijds zou ik dan weer een moord begaan voor:

• moelleux au chocolat
  
• fois gras (sorry Michel)
  
• verse pasta met bospaddestoelen en truffel
• warme banaan met gesmolten chocolade (fondant, always fondant) op de BBQ
• merg uit het mergpijpje van een schapenbout op een stukje bruin brood met flink wat peper en zout

*slik*

En jullie, lieve lezers (dag mama, dag papa!)?

Hapje tapje

Wat Hector al kan na 1 week chez nous:

• huppelen
• de kattenbak als ubercool speelgoed interpreteren
• tot aan mijn middel omhoogkruipen via mijn broekspijp
• wee on the wii
• met zijn voorpootje in zijn eten gaan staan
• vergeten dat er zoiets als zwaartekracht bestaat
• de zetel inpalmen
• steal the thunder van een 3 maanden oude, ook heel schattige (mensen!)baby
• ons doen uitkijken naar een huisje met een tuin ipv een appartement met 1 vierkante meter terras
• heel hard bleiten wanneer we een douche nemen
• en daarjuist: een protje laten en daar heel hard van verschieten
  

Cultural coolness

Gisterenavond waren we op een feestje. En Antje De Boeck was daar. En er was life jazz-muziek met een hoofdletter Z. En lekker exotisch eten op miniscuul kleine bordjes (leidend tot veel eten op de grond en een dolgelukkige, rondhuppelende hond met een flinke couscous-snor, but hey, it's a dogs life so they say). En de mensen babbelden gezapig met elkaar en sloegen elkaar op de schouders onderwijl hun kruidige (blink, blink) sigaretjes aanstekend.

We voelden ons heel cultureel enal.

Maar 't is nikske hoor, 't is al over. Deze avond gaat onze 'cultural coolness' meter immers wederom de dieperik in met een avondje trash-tv (les filles) en een avondje wii'en (les garçons).

Des ochtends...

Ik heb een ree gezien op weg naar het werk! En een niezende koe!

... at least I think so, want ik denk dat ik één van mijn lenzen binnenstebuiten aan heb... Maar van die koe ben ik toch redelijk zeker.

Miet en griet

Hector het weespoesje!Gevonden, moederziel alleen op de parking na de djembe-cursus. Na enig onderzoek met behulp van een keukenweegschaal, tinternet ende een grondige knuffelronde werd geconstateerd:

• 3 weken oud
• loenst
• vuil
• vol vlooien
• superschattig
  

*Crowd goes 'Oooohhh!*

Remind me...

In welk seizoen valt juli nu weer? De herfst zekerst?

Awoe aan nationale feestdagen op zaterdag!

En awoe aan overvolle supermarkten tengevolge van nationale feestdagen op zaterdag! Dat Albert maar een schone 'Waarde landgenoten' uitspreekt morgen!

Tennis @ Kromveld

Zo'n 1 tot 2 keer in de week sleur ik de Sporty Spice in mezelf naar boven en speel ik tennis op TC Kromveld. Een club (zonder website! Oh dear!) die al enkele jaren failliet zou zijn, maar die op een of andere manier toch nog in leven gehouden wordt. Zo worden de bar en de reservaties van de pleinen onder meer gerund door een wat oudere man die reeds meerdere symptonen van Alzheimer vertoont. Vaak leidend tot verhitte discussies omtrent zijn steeds veranderende prijzen die hij, afhankelijk van het decennium waarin hij zich bevindt, opnoemt. Geen spek voor de bek dus van de echte tennissnobs, die in hun allernieuwste 'ik heb hetzelfde aan als de Roger' outfits luidkeels staan te pochen over hun beleggingen terwijl ze met het pinkje in de lucht een sip nemen van hun fluoricerend en zeer giftig uitziend sportdrankje. Deze worden immers onmiddellijk buitengekeken door de trouwe leden van de club, waarvan ongeveer 80% tot de categorie gepensioneerd mag worden gerekend. Ik voel me dan ook helemaal op mijn gemak wanneer ik in mijn tennisshort (lees: tent) uit 1996 en met per ongeluk sokken van mijn broer aan (maatje 46!) mijn beste Sharapova-kreun ten berde breng, terwijl op het plein naast me een 60-plusser in Mickey Mouse t-shirt en met Bjorn Borg haarband, op zichzelf loopt te vloeken met een taalgebruik waar zelfs John 'you can not be serious' McEnroe rode kaken van zou krijgen. Of wanneer een paar 'en we gaan nog niet naar huis' tooghangers vanop het terras over alle terreinen heen lallen of de maskes geen goesting hebben in een partijtje dubbel gemengd...

Just how I like it!

Vrijdagavond

and I quote my fabulous boyfriend: 'Aaarch, vrijdagavond na een lange werkweek, wat alcohol en een stokoude aflevering van FC De Kampioenen, aaarch...' En ik kan niet anders dan instemmen en een sip van mijn margarita nemen.

"Oscar, uwe puree wordt koud"

Blogopstroppink

Mijn hoofd zit gelijk een beetje te vol. Vol met dingen die ik zeker moet doen, dingen die ik zeker wil doen, dingen die ik zeker niet mag vergeten, dingen die ik zeker wil lezen, dingen die ik zeker wil zien, zelfs dingen die zeker mogelijks een leuk blogpostje zouden kunnen opleveren. The thing is (moeha, the thing ...*zucht*), die dingen blijven in mijn hoofd steken. Mijn hoofd is als het ware een beetje geconstipeerd...

Al mijn hoop is dan ook gericht op Peggy De Meyer, want zij heeft daarjuist aangekondigd dat het volgend weekend mooi weer gaat zijn. En als er iets is dat laxerend werkt op mijn grijze cellen, dan is het de zon wel.

So Peggy, I'm counting on you!

Afwasmachine

Little Game Hunter Umba

Chick flick addict

Gisterenavond voor de 237 ste keer naar Pretty Woman gekeken op de telesivie. Julia Roberts met gigantische kaplaarzen, Richard Gere met epaulettes ter grootte van die van een American football player, foute sportwagens, nog foutere limousines,... Niets van dit alles slaagt er in ook maar enige vorm van objectiviteit omtrent de kwaliteit van de film tot mij te brengen. Zolang er maar enigszins romantiek, humor, prinsen en witte paarden te bespeuren zijn, is Sealion verkocht. Valt als een baksteen van een 20 meter hoge stelling. Of beter: dwarrelt als een verliefde puber zwijmelend en met glazige ogen voor het scherm neer.

Pretty Woman, Notting Hill, Four Weddings and a Funeral, Love Actually, First Knight, Pride and Prejudice,... you name it en ik heb hem waarschijnlijk al minstens 4 keer gezien. Vooral de elastieken relaatsies (Scarlet O'Hara and Rhett Butler, Ross and Rachel, Kate and Sawyer, Baby and Johnny, Sandy and Danny...) dragen mijn voorkeur. Waarbij ik dan (meestal luidop) een 'Idioot, kus haar dan!' richting beeldbuis slinger.

Oh yes, I'm some pretty damn good material voor allerhande Wijf tv's en Vitalinea zenders. Gelukkig hebben we geen kabeltv (zelfbescherming noem ik dat :s).

In het echte leven echter ben ik helemaal niet zo romantisch aangelegd. Complimentjes en romantic gestures vanwege my fabulous boyfriend worden meestal proestend met een 'Allez jong, doedekeer gewoon!' weggewuifd. Op zo'n momenten neemt de macha within me het namelijk over van my inner Elisabeth Bennet, hevig verlangend naar een vurige kus van haar Mister Darcy. Toch hoop ik dat deze laatste ooit de overhand krijgt... Kwestie van mij ooit toch eens volledig 'swept of my feet' te voelen zonder dat het gemene Sealion-duiveltje op mijn schouder in mijn oor tiert hoe geweldig onnozel en cliche het allemaal wel niet is...

*zucht en kruipt met een doos Kleenex in de zetel*

What 'leuve' can do...

...of hoe een 13-jarig meisje reeds vroeg vicious schoonmoedercapaciteiten kan vertonen. De kleindochter van de buurvrouw is namelijk een heel klein beetje veel verliefd op my fabulous boyfriend. Maar zoals dat wel eens het geval wil zijn bij tienermeisjes in leuve, durft ze uiteraard geen woord zeggen tegen my fabulous boyfriend himself. Daarom wordt ik elke avond, wanneer ik thuiskom van het werk, getrakteerd op volgende ondervragink:

• zij: Dag.
  
• ik (met grote inwendige zucht): Hallo.
• zij: Hoewis't?
• ik (met grotere inwendige zucht): Goed.
• zij: Is uw vriend al thuis?
• ik (met immense inwendige zucht): Neen.
• zij: Wanneer komt u vriend thuis?
• ik (Waarom, ga je er iets tegen zeggen misschien?): Straks.
• zij: Gij zijt wel vroeger thuis dan uw vriend he?
• ik (Ja hallo! Ik begin ook 2 uur vroeger!): Ja.
• zij (op gebiedende toon): Dan gaat gij nu koken voor uw vriend?
• ik (Oh God, ligt die voordeur nu verder dan normaal?): Ja.
• zij: Vindt uw vriend lekker wat gij kookt?
• ik (Ze hebben die voordeur echt wel verplaatst!): Natuurlijk.
• zij: Ik kan ook goed koken.
• ik (Ah! De voordeur, eindelijk!): Allez...
• zij: Dag he.
• ik (opgelucht as hell to made it alive): Daag.
• zij: Tog morgen.
• ik (My God. My God. Why have you forsaken me?): Ja.
  
• zij: Doe de groetjes aan uw vriend.
• ik (Aaarch!): Jaja.
• zij: Niet vergeten he!
• ik (Knarsetand, knarsetand): Nee nee.
  

At first I thought it was cute. Now it's just bloody annoying!

Jesus Camp

Gisterenavond naar Docville geweest om de pretty disturbing documentaire Jesus Camp te bekijken. Een joch van 10 jaar (met een wel heel fout kapsel by the way): 'at 5 years old I got saved', een familie voor het avondmaal: 'We pledge allegiance to the Christian Flag', creationisme, 8-jarigen die in trance met de armen in de lucht al huilend en stuiptrekkend 'I love you God' tieren,... Creepy, very very creepy.

Blogpost specialement pour les vieux schnock!

Ce n'est pas parce qu'on a un certain age, qu'on peut se permitter de rouler en vélo partout sur la route. La ligne au milieu de la route: ce n'est pas pour marquer la frontière de la piste cyclable!

Dit noemt men dan een Franse colère. Alstoeblieft, dankoewel!

Kokeneten

Enkele dagen geleden werd op intitiatief van deze dame Kokeneten.be in het leven geroepen. Een blog over eten en alles wat daar enigszins iets mee te maken heeft. Een groot aantal world famous (for me that is) bloggers werken reeds mee, including me, myself and I! *Auma Gaad, I'm like totally socializing on the internet enal!*

Ik hou nu eenmaal enorm van eten en alles wat daar enigszins iets mee te maken heeft. Voornamelijk het aspect opeten dan. Het aspect afwassen en opruimen kan me minder bekoren... but waddehek, wat is een kookblog zonder restaurant-reviews :D ?

Het geluid...

... van de dag is met voorsprong: afkolven! En geloof mij, het geluid gaat door merg en been. Of beter door vloer en plafond van respectievelijk het tweede en het eerste verdiep bij ons 'oep 't werk'. Dat doet een mens al eens twee keer nadenken over al dan niet borstvoeding geven...

Note to mom and dad: don't worry, zover is het nog niet.

Cimbaalhoofdpijn

Picture this: een supergemotiveerde 8-jarige die tijdens zijn tweede repetitie van de plaatselijke harmonie de cimbalen mag bespelen. En picture this: mijn hersenpan tussen die cimbalen.

Yes, yes ladies and gestlemen, het heeft eens een weeksen geregend en ten huize Sealion heeft de 'Znodballink' toegeslagen. My fabulous boyfriend en ik liggen uitgeteld in de zetel, de Kleenexdoos plunderend en af en toe een denderende 'pepe Rene' hoest ten berde brengend, gevolgd door een kreunend 'aaaarrch'.

*aaaarrch*

Woeshj

Hamai, al de hele week wind op kop om naar 't werk te fietsen. Mijn hespen worden stevig getraind en wat betreft mijn ceejootwee-reductie in het kader van het 'ik kyoto' project, het zal ietskes minder worden you guys, want wanneer ik uiteindelijk achter mijn bureau plof, hijg ik even hard als Margriet toen die indertijd de drie trapjes van een podium moest opklimmen.

*wappert zichzelf wat koelte toe*

We hebben nieuwe buren in de blok. Al meer dan twee weken. Nog nooit gezien. Laat staan gehoord (maar dat kan ook aan onze dove onderbuurmefrou liggen die haar telesivie steeds op Rock Werchter luidsterkte heeft staan). Ik ben gelijk een beetje curieus. Zou ik een stoofschotel maken? Of een ei gaan lenen?

Teleurstelling is...

na lang gezwalp tussen karren vol kinderen en boodschappen en vele spectaculaire ontwijkingsmanoevres van ontieglijk traag bewegende 'ik-heb-alle-tijd-van-de-wereld-want-ik-ben-gepensioneerd-
en-mijn-hobby-is-in-de-weg-lopen-van-de-haastige-vlug-nog
-even-naar-de-winkel-na-het-werk-medemens' bejaarden, aankomen aan de beenhouwerij van de Colruyt en merken dat er deze keer geen proevertjes worden aangeboden van een of andere vreemdsoortige kippenburger.

Genant

Met de (oh, goodie!) mond open in slaap vallen in de camion nadat je een ganse dag gekeken hebt naar het werk van de veldwerkers zonder zelf de handen uit de mouwen te mogen steken (wegens tekort aan forsballen :s en ervaring, ik ben dan ook nog steeds in mijn jobopleidingfase hey folks!).

Look mommy, I'm all grown up now!

Meet my desk! Alwaar ik met een grote-mensen-blik naar mijn scherm zit te staren, ookal ben ik gewoon de gazette aan het lezen :D
To do, to make it all a bit more comfy enal: dit excuus voor een Sanseveria stilletjes naar de eeuwige jachtvelden laten gaan (ik heb het altijd al gezegd: ik ben maar een salonbioloog, no triestige vrouwentongen for me!),
en vervangen door deze prachtige Phalaenopsis:

Create your own visited country map

Vandaag:


Hopelijk binnen 50 jaar:

create your own visited country map

Waterman roept Merlina

Dankzij Lilith (ik weet het, de link is misschien niet zo sterk dan de band tussen Annemieke en Rozemieke, but hey, de os is er om vandaar op de ezel te springen zeg ik altijd!), kreeg ik deze ochtend een plotse aanval van 'nostalgitis'. Jaaaaah! Merlina! Met "Alles is tiptop in orde" Napoleon! En Polycarpus Fernandus Augustus 'Pol' Tack! En Evarist de Computer! En Sardonis met de sardonianen! En de parafix! En Stratego! En... *euhm, valt het op dat ik een die hard fan was/ben?*

"Efficiënt en discreet wordt de waarheid compleet, want al is het mysterie nog zo groot, Merlina legt de waarheid bloot."

Working nine to five

Holy smoke! Zo'n nine to five job kruipt ook niet in de kouwe kleren! Het enige waar ik 's avonds nog toe in staat ben, is languit in de zetel liggen, en zuchten. Yes, I know, I'm big woes enal. Ik was zelfs niet in staat om vanuit mijn luie zetel een blogje te posten. Zo had ik iets kunnen schrijven over mijn fantastische weekend op de World Series van Renault op het circuit van Zolder (werken het weekend voor je aan je allereerste grote-mensen-job begint is happy happy joy joy!). I kid you not, vorig weekend waren er geen Johnny's, Marina's, Kevin's, Kimberly's, Kenji's, Shania's en Andre's meer te vinden in de rest van Vlaanderen. Ze liepen allemaal in Zolder een shitload aan gratis petjes, balpennen, foldertjes en oordopkens te verzamelen. Verder werd ik ook (gratis en voor niets!) getrakteerd op mannen met blote navelbuiken, mannen met witte driekwartbroeken, mannen met mouwloze t-shirtjes (the horror!), mannen met prikkeldraadtattoo's op de bovenarmen en vooral: mannen die denken dat het dragen van lage enkelkousjes in sandalen minder erg is dan gewone kousen in sandalen (no way, Jose!). Dit alles omgeven door een bieradem waarvan alle tulpen uit Amsterdam slap van gaan hangen. C'etait fantastique!

But hey, I had fun! (vooral mijne portemonnee dan :D)

Working girl

Als alles goed gaat ben ik vanaf maandag een element van de verzameling van de werkmenschen. Jawaddedadde! *doet spastisch vreugdedansje*

En wat doet een mens nadat hij vernomen heeft dat hij centjes gaat verdienen? Inderdeadio! Die nog te verdienen centjes op voorhand al uitgeven op de eerste de beste plaats! In mijn geval was dit de lokale tennisclub, en zodoende heb ik mij dan maar meteen een lidkaart aangeschaft! Kwestie van die Sporty Sealion nog wat het vuur aan de schenen te leggen...

Parijs-Roubaix

Kijkend naar het podium van Parijs-Roubaix: waar zijn die typische wielerklakskes naartoe? Hoe kan je nu nog geloofwaardig overkomen als Flandrien zonder zo'n fantastisch petje op het hoofd?

Sporty Sealion

Twee jaar geleden kocht ik deze:
Vorig jaar kocht ik dit:
Twee weken geleden kwam dit in onze bleekblauwbetegelde badkamer (very vintage!) terecht:

Nu nog trachten op stap te gaan met deze mevrouw:
want mijn jaloezie op al die strakke Sportkotkonten die hier dagelijks voorbij de deur lopen begint stilletjesaan groter te worden dan mijn dislike om met paarse kop en hijgend als een zwarte labrador in de Sahara-zon rond te hossen in Heverlee-bos. Bij deze hoop ik dus door mijn goed voornemen oep tinternet te plaatsen toch enigszins invloed te kunnen uitoefenen op mijn notorious uitstelgedrag wat lopen betreft. Let's see...

Thinky winky

Ik denk dat ik te veel nadenk. Tenminste, dat denk ik toch... Spijtig genoeg is dat nadenken niet evenredig verdeeld over de dag. Ik kan een ganse dag happy, gay and totally mindless rondhuppelen, om dan 's avonds in mijn bedje te kruipen en te constateren dat iemand daarboven het licht heeft aangedaan. Joy!

Zullen deze avond hoogstwaarschijnlijk de revue passeren voor een herkauwsessie van de voorbije dag:

• verloren rijden in de haven van Antwerpen;
• daardoor te laat komen voor mijn sollicitatiegesprek (talk about first impressions!);
• megahard sucken in die psychoanalytische vraagjes op dat sollicitatiegesprek (beschrijf je eigen karakter, wat is je slechtste karaktertrek,... pffff, I dunno!).

Toen ik klein was probeerde ik slapeloosheid op te lossen door mezelf te verplichten om verhaaltjes te dromen van de smurfen of de snorkels. Benieuwd of dit nog werkt...

En in het paasweekend...

... trakteer ik mezelf op deze klepper:

Foto in header

Ik heb lang getwijfeld of ik bovenstaande foto als header zou gebruiken voor mijn blog. Want enerzijds is het natuurlijk very Paris Hilton om een foto van jezelf in bikini te plaatsen. Anderzijds is deze foto so totally me. Hij representeert wat ik het allerliefste doe: in de zon zitten met een goed boek! Vele mensen vinden dit doodgewoon lui. Voor mij betekent het echter: vluchten in een andere wereld, zo opgaan in het verhaal dat je je niet meer bewust bent van wat er rond je heen gebeurt (bijvoorbeeld dat iemand je aan het fotograferen is :P), genieten is dat.

En dit alles terwijl je eindelijk warme voeten hebt :D

Parasitisme

My fabulous boyfriend probeert een draadloos netwerk vast te krijgen. Eens zien of we de buren kunnen ambeteren :P

Daar is de lente...

Die lentezon: zaaaaahaaalig! Alleen spijtig dat het daardoor heel erg duidelijk wordt dat onze vengsters gelijk wel een beetje veel vuil zijn.

Radio Nostalgie: La mer du Nord

Remember:

• Wakker worden met het geluid van hamerende papa's die 's ochtends vroeg het windscherm reeds op het strand gaan placeren om een goed plaatsje te verzekeren;
• De geur van Dehlial zonnecreme;
• Zandvoetjes wassen in het klein baddeke (wat later gewoon de bidet bleek te zijn);
• Forten bouwen en die trachten te beschermen tegen de oerkrachten (vloed);
• Gaan zwemmen ookal regent het (wat niet altijd geapprecieerd werd door de redders van dienst die daardoor verplicht werden eveneens in de regen te gaan staan :P);
• Water naar de zee dragen;
  
• Met platgetrapte mossels en een koordje krabben vangen op de golfbreker;
• Pete Sampras tegen Andre Agassi naspelen met de jokari;
• Laarsjes met kilo's zand in;
• De zee in lopen op zijn Baywatch;
• Fristi drinken op een terrasje;
  
• Uren zagen om eens een half uurtje met de go-cart te mogen rijden;
• Calippo's!!

Aaaaahh!

Ik heb morgen mijn eerste, echte sollicitatiegesprek!

Aaaahh! Paniek!

What to do on (2)...

...op een geweldig Belgische, dus druilerige zaterdagavond wanneer je een beetje pijn aan de portemonnee hebt? One goes out to Bruxelles voor een gratis concerto onder de lichtekens van tatomium. Stars of Europe dus. Niet dat er veel schittererde aan de Stars, want het was al playback wat de klok sloeg. Gelukkig waren we door toeval (en veel gedrum) vlak bij de zogeheten eretribune beland en werden we geentertaind door koningin Fabiola die knikkebollend de maat aangaf terwijl Mireille De Gucht en burgemeester Thielemans cheek-cheeky-boom stonden te doen op de Ketchup Song.

Brussels by night is in ieder geval de moeite en bij deze voeg ik dan ook aan mijn steeds langer wordende lijst van goede voornemens toe: meer naar Brussel gaan!

What to do on...

...een geweldig Belgische, dus druilerige zaterdag? One goes out and spends money! Resultaat: ten huize Sealion komt binnenkort ene diepvriezer te staan. Ik hoor mijn 84-jarige buurvrouw al zeggen: 'Wel, wel, wel, hoe kan een mens in deze tijden van technologie, innovatie, digitale televisie, playstation en elektrische tandenborstels nog overleven zonder diepvries??' Wel, we did. Barely surviving. But still.

Anyhoe, global warming better kick ass this summer (and I better start writing in Dutch again!), want we hebben een smoothie-verslaving overgehouden aan Australie en we zijn niet meteen van plan koude kalkoen te gaan.

Bobbels

Ik heb gelijk overal bobbels op mijn lijf... En jeuken, amai... Zou ik allergisch zijn aan Belgie?

Happy tuesday!

Gelukkig is het vandaag geen manic monday meer! Straks gaan we frietjes eten en onze gemiste Leuvense pintjes inhalen met de friendjes en friendinnetjes! Ole, ola!

Boe Belgie Boe!

Koude, sneeuw, regen, hagel, wind, loads of laundry, platte fietsbanden, gesloten lievelingsfrietkoten,... Snif, ik wil terug naar Australie! *neemt een sip van haar warme choco en wikkelt zich nog wat strakker in haar dekentje van zelfmedelijden*

Sealion's Secrets no longer down under

And so we're back... from outer space. Ongeveer 48 uur aan een stuk wakker geweest, waarvan 24 uur in een benepen stoeltje op het vliegtuig. Joy! Van slapen en enig tijdsbesef (in Londen Heathrow zijn we om zeven uur 's ochtends wiskeys gaan proeven in de tax free shops :D, lang leve de jetlag!) was dus niet echt sprake. Wel hebben we ongeveer 16 uur fims bekeken. Gelukkig was de keuze niet beperkt tot Lethal Weapen 4 en het beste van Stephen Seagal, en konden we een aantal zeer goede films bekijken. Gebrek aan slaap oefent wel wat invloed uit op de emotsies. Zo zaten we bij de achtste film (Love Actually) beiden tranen met tuiten te huilen. Goh, zooo schoon... en zooo romantisch... (l).

Holy belony, ik dacht dat het hier lente was! Daar stonden we dan... op Zaventem... in korte broek... met teensletsen. I'll say! Hanyways, we zijn dus terug. Weliswaar zonder bagage, die is nog op citytrip in Londen (geen probleem, ze wordt aan huis geleverd, wat betekent dat wij er niet mee moeten sleuren :D).

Back to the real life zekerst...

Sealion's Secrets down under: de buit

• 6 t-shirts, 3 zwembroeken (excuse me, boarding shorts), 1 bermuda, 1 paar thongs, 1 hoedje en 1 pullover voor hem;
• 6 t-shirts, 4 topjes, 3 hot pants (excuse me, boarding shorts), 1 bermuda, 2 bikini's, 3 paar thongs, 1 polo-pull en 2 sweaters voor haar (I know, no boundaries wat shopping betreft, gelukkig waren het solden :s);
• 4 'strandjanet'-boeken;
• 7 'hit the road'-cd's;
• 10 thacky souvenirs;
• 1 extra reiszak om al het bovenstaande in te proppen :D ;
  
• 1 vette visa-rekening;
  
• een mooi bruin kleurtje (waar stevig wat conservatiebiologie zal op worden toegepast onder de vorm van alle mogelijke moisturizing zalfkes);
  
• zo'n 4000 foto's (de foto-avond wordt lang mannekes!);
  
• 2 kleine dreadlocks in mijn haar dankzij Zout, Zee, Zon maar vooral geen Zin om mijn haar te borstelen (ze gaan hun werk hebben bij de kapper :s);

Maar vooral:

• geen spijt (ook niet van de vette visa-rekening!);
• een hoop schitterende en onschatbare ervaringen en herinneringen die ik hoop nog eens opnieuw te mogen beleven samen met mijn Outback Jack.
  

Sealion's Secrets down under: Bondi Beach

Omdat we het niet kunnen laten, en omdat we na de uitlaatgassen in Sydney city nood hebben aan wat frisse lucht: Back to the beach, Bondi Beach! Het Knokke van Australie, door ons meteen herdoopt tot 'm'as-tu-vu' beach! Geen misdaadromans nodig deze keer, op het programma stond immers een stevige portie mensenkijken. En kijken deden we! Het mag gezegd worden: de plaatselijke blokes en sheila's scoorden niet slecht op onze 'goodlooking schaal van Richter'. Australiers zijn verzot op sport, en dat is niet alleen te zien aan de dikke sportkaternen in de kranten en de vele sportzenders op tv, maar ook aan de mensen zelf. Slurpend aan onze zoveelste smoothie namen we ons dan ook (weeral) voor om thuis toch wat meer aan sport te gaan doen. Ben benieuwd...