Tulum Playa

De laatste dagen brachten we (meestal horizontaal) door op Tulum Playa. Doordat het strand zo'n 3 kilometer van het centrum ligt, is Tulum gespaard gebleven van de vele all inclusive reizigers en lopen er, op een aantal hippies die zijn vergeten naar huis te gaan, na weinig of geen Hawai hemdje-witte sokken-sandalen type'tjes rond.Het is hier zodanig idyllisch en mooi dat we elkaar in de arm moeten knijpen om te beseffen dat het allemaal wel echtig in't echt is. Op een paar cabanas (waarvan eentje een bar, hoezee!) en de ruinas na, is er geen bebouwink te bespeuren. Samen met nog een paar andere laat ons gerust koppels (we all think alike, us asocials :P) liggen we op la playa. Genietend van een Coronatjen, een boekstjen, een zwemmerzwemtjen en het zonnetjen. En dit alles onder begeleiding van een streeptjen muziek, want een beetje verder zitten twee gitaristen rustig wat te jammen.*zucht* Living in a bubble rocks!

Things we noticed...

... in Mexico

• De zon zakt niet in de Carraibische Oceaan, maar wel in de Golf van Mexico (foto);
• 90% van de Mexicaanse mannen hebben een dikke buik en dikke borsten (slik);
  
• 90 % van de Mexicaanse vrouwen hebben een dikke buik, die verder uitsteekt dan hun borsten (slik);
• Jommekes-Spaans is not enough!;
• Ook de Spaanse woordenlijst achteraan het boek is not enough;
• Je hebt op Yucatan geen pullover nodig, behalve op de bus, waar de airco standaard op Siberische temperaturen ingesteld staat, heul aangenaam wanneer je net een tropische plensbui over je heen hebt gekregen *huivert*;
• Mexicanen zijn niet zo'n ijverige verkopers. Vanuit hun hangmat roepen ze enthousiast: 'Ola amigos, you come in my shop!'. Maar daar blijft het meestal bij. Nogal een verschil met de soeks van Marrakech waar ze je bij je arm naar binnen sleuren en je niet buitengeraakt zonder dat ze je een of andere potterie, tapijt of djellaba hebben aangesmeerd.
• Mexicanen hebben geen last van stress op het werk;

Playa del Carmen

Het boek vertelde ons dat dit een iets toeristischer plaatsje is... Misschien een kleine understatement. Playa del Carmen is een stadje dat uitsluitend gericht is op de toeristen en dan voornamelijk het geld dat ze potentieel zouden kunnen uitgeven. Uiteraard zijn wij niet anders, en profiteren we hier optimaal van de goede koers van de dollar (de Mexicaanse economie is gericht op de dollar en je kan hier overal probleemloos met het groene goud betalen). Een beetje verdwaasd door het vele volk lopen we de Quintana Roo Avenida af, de hoofdstraat van het stadje. Beide kanten van de straat zijn omgeven door souvenierwinkeltjes, apothekers, restaurants en fast food ketens (op een afstand van 1,5 kilometer treffen vijf Häagen Dazs shops, één Subway, twee MacDonalds'en en één Burger King aan). Playa del Carmen is goed op weg een tweede Cancun te worden en dat merken we ook aan het irritant hoge percentage luidruchtige Amerikanen dat hier rondloopt (een groep zatte Hollanders op een Franse camping is er niets tegen). Gelukkig denken de meeste toeristen dat afwijken van de hoofdstraat gelijk staat aan instant death of op zijn minst overvallen worden en vinden we in de achtergelegen straatjes al snel een restaurantje met, tadah: rode Coca Cola stoelen!

Anyways, de broodnodige aankopen (teensletsen! *gniffel*) werden gedaan en een rustig stukje strand werd gevonden om wat aan mensje kijk te doen. Eye candy in overvloed :P

Tulum Ruinas

Nog eentje om het af te leren! Deze site ligt pal aan de Carraibische Oceaan en je kan tijdens je bezoek gewoon lekker gaan afkoelen met een duik in het hemelsblauwe water. Cultuur opsnuiven in bikini, I like!

Mexican Foodos

Zoals wel vaker het geval wanneer je naar de vreemden op vakantie trekt, lees en hoor je overal dat je zekerst geen kraantjeswater mag drinken, ijsblokjes en roomijsjes verzekeren je van een nearly death experience, en oe, als je van plan bent om iets te eten bij de vele straatkraampjes maak dan maar eerst je testament op voor je vertrekt. Overal loert de 'Wraak van Montezuma' immers om de hoek. Siddert ende beeft!

Het eerste wat wij echter deden toen we twee jaar geleden in Marrakech aankwamen, was een goed glas kraantjeswater drinken. Kwestie van het zwaard van Damocles al meteen naar beneden te laten donderen. Nooit ergens last van gehad trouwens. In tegenstelling tot een van onze reisgenoten die 7 liter Spa Reine meegesleurd had vanuit La Belgique en die alsnog elke Berber-vrouw die we tegenkwamen in het Atlas-gebergte op een exlcusieve moon-sessie trakteerde. Het zuiverende water... puh!

In Mexico deden we niet anders. Na de vlucht uit Cancun stapten we bijna onmiddellijk op een tacostandje af om er (toen nog in de veronderstelling zijnde dat elke Mexicaan wel een woordje Engels sprak) ons eerste, echte, Mexicaanse eten te bestellen/uitbeelden. Op elke hoek van de straat vindt je wel een kraampje, een klein restaurantje of een taqueria waar je tranca's, torta's en taco's kan eten en een van de talloze jugos de frutas kan uitproberen voor geen geld. Om te vermijden dat we toeristeneten voorgeschoteld krijgen, stapten we enkel zaken binnen waar uitsluitend Mexicanen aten. Meestal: hoe kleiner de zaak en hoe meer sardien in blik je je voelt, hoe lekkerder en traditioneler het eten. Of nog een tip: rode, plastieken stoelen van Coca Cola! Altijd een voltreffer!In tegenstelling tot wat men in Europa denkt, is het eten in Mexico niet superpikant. Wel staan er op tafel steeds twee soorten salsa: rode, milde salsa en groene, heel (!) pikante salsa (maar soms durven ze de kleurtjes al eens omwisselen, dus best even checken). De beste tranca aten we bij Taqueria Los Patitos in Campeche, samen met een glas Aqua de Jamaica, versgemaakt (rechtstreeks uit de emmer!). Ook de eetstalletjes in de mercado's (overdekte marktplaatsen) zijn een aanrader.Voila, bij deze heb ik nu officieel honger!

Coba

Dagtrippers van het eerste uur: that's us!

Deze keer: de Maya-ruines in Coba. Gelegen midden in de jungle en way less toeristisch dan Chitzen Itza. Mooier ook. Een groot deel van de ruines zijn nog niet vrijgemaakt van de alles overwoekerende jungle. In tegenstelling tot de meeste Maya-sites in Mexico, mag je hier de grote pyramide wel beklimmen. Spijtig genoeg begon het vlak na het nemen van deze foto ongelooflijk te plensregenen. En toen we alle mensen op hun poep naar beneden zagen komen op de gladde trappen, was de goesting om de beklimming aan te gaan op ons teensletsen gelijk een beetje over.

Reserva de la Biosfera Sian Ka'an

Sian Ka'an (= Where the Sky Begins), het grootste natuurreservaat van de Caraibbean en nog eentje op het lijstje van de UNESCO.

Wij gaan er zwemmen in een cenote en varen, sport addicts als we zijn, het meer op voor een heuse kayaktocht. Onze gids Jorge, aka Captain Jack Sparrow op zijn Maya's, is een stoere piraat/bioloog met (at least in onze ogen) gigantische tepelpiercings die elke zin start met een luide 'Oh ma Gaud! Look at that!'.
Alle kleuren (wit, zwart en rood) mangroves worden gezien, veel vogels worden waargenomen (waarvan ik uiteraard als notior salonbioloog weinig tot geen namen herinner) en spijtig genoeg zitten er geen krokodillen.

Right. So far so good, rustig dobberen in de zon, windje in de rug, koekje eten en een enthousiast tetterende gids. Very fijnos en ontspannendos en al. Nu nog op het gemakske terugpeddelenos...

Dit is echter buiten de wind gerekend, die het laatste uur een serieus stukstjen is aangewakkerd, waardoor we nu met de wind op kop terug moeten varen naar ons beginpunt. Het spiegelgladde oppervlak van het meer is verdwenen en vervangen door een woelige zee (ok, mayby slight exgageration here).
'Goh.' zegt My fabulous boyfriend to his ever panicking girlfriend (oe, oe, that's me!), 'Er staat gelijk een beetje water in de boot.' However, I have an image of 'Sealion the adventuresse' to live up to, dus denk ik bij mezelf: 'Puh, aansteller' en kwak lustig mijn peddel het water in.
Het wordt echter steeds moeilijker om vooruit te geraken en my fabulous boyfriend probeert inmiddels met volle overgave het decibelrecord van Maria Sharapova te breken *rolt met de ogen*.

Plotseling wordt ik opgeschrikt door de luidste 'Oh ma Gaud! Look at that!' van de dag en zie ik El Pirata met grote ogen achter me kijken. Ik waag het om een blik achterom te werpen en zie my fabulous boyfriend daar zitten met het water tot aan zijn ribbenkast, terwijl de achterkant van onze kayak reeds onzichtbaar is. Met een scheef lachje en lichtelijk in paniek probeert my fabulous boyfriend (ik moet dringend een kortere naam verzinnen) met zijn handen het water uit de boot te scheppen. Tevergeefs. 'I'm below sea level' zegt hij beteuterd.

Gelukkiglijk hebben de cocodriles er vandaag geen zin in, en zijn we bijna aan de oever. Bovendien zijn we nu weer another stoer story to tell rijker. Moeha!

Schaap

K heeft een projectje. Schaap op zoveel mogelijk belangrijke, historische, wonderbaarlijke, beroemde, beruchte, enzo. plaatsen ter wereld krijgen en die vastleggen op foto voor K's/Schaap's nageslacht. In ruil voor twee weken tender, love, care en vele luskens in nieuwe wollen pullovers van onze miaf Hector, trekt Schaap met ons mee door Mexico (that is, het schiereiland Yucatan ervan).

En ik vind het wel tof zo. Zo op reis met Schaap. Terwijl My Fabulous Boyfriend piekert over de ISO-settings van zijn gloednieuw fototoestel, ben ik bezig met het bedenken van allerhande compositsies, het opzijduwen van toeristen, locals en andere stoorzenders en het 'Herr Flick' gewijs commanderen: 'Oe, bol, trek zo eens een foto! Nee, zo niet *zucht*! Hierzo!'

Campeche

Een supersympathiek havenstadje aan de Golf van Mexico, dat tevens op de VN Werelderfgoedlijst staat. Een kluwen van kleine schattige straatjes, met kleine schattige huisjes, geschilderd in kleine schattige en felle kleurtjes, bewoond door kleine schattige Mexicaantjes. Al wandelend door één van de zeven oude stadspoorten roepen we elkaar toe: 'Kijkt e keer hiere, hoe klein schattig!'

Logeren doen we in 'Hotel Colonial' een klein en schattig hotelletje in (nee maar) koloniale stijl, waar de man achter de balie eveneens uit hetzelfde tijdperk stamt. Reçu'tjes worden hier nog geproduceerd op een eeuwenoude typmachine.

Volgens het boek zijn de Campechinos de vriendelijkste en hartelijkste Mexicanen. Dit blijkt ook. Waar de policia op andere plaatsen als stuurse macho's rondtuffen in hun gigantische SUV's, lachen de agenten hier (eveneens in hun gigantische SUV) alle kuiltjes in hun wangen bloot terwijl ze vrolijk van 'toedeloe' wapperen en hebben de mensen engelengeduld terwijl we in Jommekes-Spaans proberen duidelijk te maken wat we willen eten (om vervolgens iets totaal anders op ons bord te krijgen).

But heyos, we don't caros, we're on holidayos and having funos!

Merida

Een universiteitsstad met majestueuze kathedraal, leuke straatjes en lawaaierig hotel. Waar je de beste hangmatten (gemaakt in de gevangenis) en Panama-hoeden kan kopen, waar de bussen op zelfmoordsnelheid rondzoeven (veel effectiever dan de kogel!) en waar het vooral ´s avonds leuk rondkuieren is op de Plaza Principal, proevend van het vreemde en exotische hapjes in de vele eetstalletjes, nippend aan heerlijke cocktails en onderwijl luisterend naar life bandjes die muziek maken waar zelfs onze stramme Europese heupen een beetje van loskomen.

Kortom, het vakantiegevoel is officieel gearriveerd!

Chitzen Itza

Als ratten op een zinkend schip verlaten we Cancun, bekend om zijn zatte Amerikaanse studenten during Spring Break en zijn Club Med kustlijn (je kan hier niet naar het strand zonder eerst door een hotellobby te lopen). Op weg naar Chitzen Itza. Het grootste Maya ruine complex van het schiereiland Yucatan, waar vroeger enthousiast van 'offer eens een medemens aan de zonnegod' en 'de verliezende ploeg op de voetbal verliest niet enkel de wedstrijd maar ook zijn hoofd' werd gedaan. Very Apocalyptico enal. Ook wel grappig waren de Americanos die lustig door de gietende regen achter hun gids smurfden.

When we go and play tourist...

... we go all the way! (Let op de gigantische emmer daiquiri voor mijn neus, slik)

Cat on holiday

Hector is zojuist voor twee weekjes op vakantie vertrokken naar het exotische Mechelen. 't Doet toch wel een beetje vreemd om door het huis te wandelen zonder een hyperkinetische kitten die van voetje lap doet.

Ik mis hem gelijk al een beetje...

Mexiiiiiiiiiicooo!

Geheel onverwacht fladderden nog twee weekjes vakantie onze richting uit. Deze werden uiteraard op professionele wijze in ons vlindernetje gevangen. En aangezien wij niet voorzien zijn van een zittend gat (of het moest op een wit strand met een spannend boek terecht komen) spitten we dan ook de last minutes uit. Na lang vijven en zessen (vijf minuutjes ofzo, last minute he hasten!) kwamen we uit op...

Tadah (voor diegenen die nooit titels lezen): Mexico!

Alwaar we de locals zullen overdonderen met ons Jommekes-Spaans (lees: de menukaart van La Cantina); we van 'bezoek eens een Maya-tempel in het midden van de jungle' zullen doen; we zullen snorkelen tot we geen Nemo's meer kunnen zien; we slangen, spinnen, jaguars, Amerikaanse toeristen en ander ongedierte op afstand zullen houden met onze versie van de grootste hit van de Koninging van het Levenslied; en we ons, als notoire strandjanetten, een bepaald percentage van de tijd in horizontale positie zullen bevinden.

Oh jawelos! Mexicos, heros we commos!