X-mass shopping in Gent

Hoewel ik 'my man' meehad, was er een tekort aan 'a plan'. Dus keerden we zonder kerstcadeautjes weer huiswaarts (de stress is nog niet groot genoeg he, niets leuker dan samen met de rest van Vlaanderen door de winkelstraten te crossen op het einde van het jaar :S). Maar uiteraard niet zonder eerst wat heerlijk Asian fast food naar binnen te spelen en in een supergezellig koffiehuis een subliem stuk plattekaastaart te eten.

Zwammerzwam

Een paar dagen geleden aten we hotdogs. Met van die Zwammerzwam-worstjes (nobody calls it Zwan anyway), u kent dat wel, van dat would be vlees.

Omdat wij standaard te veel eten voorzien (de generatie van WOII is er niets tegen) en omdat 'El Miaf' ons smekend aankeek met zijn 'I'm wasting away' en 'diep vanbinnen ben ik een Labrador' blik, kreeg hij ook zo'n worstje. Oh, wat was ie blij!De volgende ochtend werden we echter gewekt door een hartstochtelijk gemiaf aan de slaapkamerdeur. Maar wij, strenge huisdieropvoedkundigenaren als we zijn (lees: lui), draaiden ons nog eens lekker om onder het motto 'Ni zeveren he' en 'He's gotta learn'. Toen we eindelijk boven water kwamen, stelden we vast dat er een kleine ontploffink had plaatsgevonden in de kattenbak. 'Oei' dachten we gniffelend, 'no more Zwam worstjes voor Hector'. En daarmee was de kous af... Dachten we...

Bleek echter dat de kattenbak na een paar dagen tengevolge van zware bombardementen meer en meer gelijkenissen met de Gazastrook begon te vertonen. Gegniffel werd vliegensvlug vervangen door een steeds groter wordend schuldgevoel. Dan toch maar richting de dierenarts.

Na grondig onderzoek, waarin ook werd vastgesteld dat Hector's manlyhoods in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten nog niet veel voorstellen (meaning: onvindbaar) bepaalde knipperdeknip operatsies zijn dus nog niet direct aan de orde ('kom binnen drie maand nog maar eens terug'), trokken we terug huiswaarts. Een spuitje antibiotica, wat pilletjes, een speciaal dieet en een wijze les rijker.

't Is gelijk een Disney film, zo skoon.

Ik wil, ik wil

November is door ons eigen zelve uitgeroepen tot bespaarmaand. Wat betekent dat we deze maand niet mogen gaan eten. Niet gaan eten dus. Wij. Helemaal speciaal voor onze portemonnee. Hoewel, besparen, schapenkoteletjes en eendenborst zijn natuurlijk niet your regular kebabken bij den Alibaba :s. Maar ja, het opzet was besparen op uit eten gaan, niet op thuis eten he :-).

Uiteraard, ever so cunning als we zijn, hebben we in onze actie wel een paar uitzonderingen voorzien: zo mogen we wel mensen uitnodigen voor een dinerparty en mogen we ook geen neen zeggen wanneer we worden uitgenodigd om ergens te gaan eten (we don't want poop the party bien sur!).

En nu, een halve maand versterven, afzien (ja!) en koken wanneer ge eigenlijk geen goesting hebt om te koken (zoals wanneer het aanrecht boordenvol afwas staat, ugh) verder, en ik heb goesting in frieten! Niet van die dunne slappe juist uit de huis, tuin en keuken fritex komende frieten, maar echte dikke, krokante frietkotfrieten. Met speciaal saus. Jaha! En een vleeseken. *kwijl*

Dus wie oh wie, wil ons uitnodigen om een frietje te gaan eten, alsjeblieft oh please (Louise, moeha!)? Want weigeren, dat mag niet he! Dat staat in ons contract met de duivel :P Allez, komaan, ik trakteer! Want...

!IK WIL FRIETEN!

We gaan er even tussenuit...

...voor een blokje reclame!

Kokeneten is immers genomineerd voor de site van het jaar en heeft uw stem nodig! (Wat me er trouwens aan doet denken dat ik dringend nog eens in kookactie moet schieten).

Anyways, stemmen kan hier, maar ook hier en hier.

Once there were...

...scones...once...Het is nu officieel. Hector kan op het aanrecht springen :S

Mexican Foodos

Zoals wel vaker het geval wanneer je naar de vreemden op vakantie trekt, lees en hoor je overal dat je zekerst geen kraantjeswater mag drinken, ijsblokjes en roomijsjes verzekeren je van een nearly death experience, en oe, als je van plan bent om iets te eten bij de vele straatkraampjes maak dan maar eerst je testament op voor je vertrekt. Overal loert de 'Wraak van Montezuma' immers om de hoek. Siddert ende beeft!

Het eerste wat wij echter deden toen we twee jaar geleden in Marrakech aankwamen, was een goed glas kraantjeswater drinken. Kwestie van het zwaard van Damocles al meteen naar beneden te laten donderen. Nooit ergens last van gehad trouwens. In tegenstelling tot een van onze reisgenoten die 7 liter Spa Reine meegesleurd had vanuit La Belgique en die alsnog elke Berber-vrouw die we tegenkwamen in het Atlas-gebergte op een exlcusieve moon-sessie trakteerde. Het zuiverende water... puh!

In Mexico deden we niet anders. Na de vlucht uit Cancun stapten we bijna onmiddellijk op een tacostandje af om er (toen nog in de veronderstelling zijnde dat elke Mexicaan wel een woordje Engels sprak) ons eerste, echte, Mexicaanse eten te bestellen/uitbeelden. Op elke hoek van de straat vindt je wel een kraampje, een klein restaurantje of een taqueria waar je tranca's, torta's en taco's kan eten en een van de talloze jugos de frutas kan uitproberen voor geen geld. Om te vermijden dat we toeristeneten voorgeschoteld krijgen, stapten we enkel zaken binnen waar uitsluitend Mexicanen aten. Meestal: hoe kleiner de zaak en hoe meer sardien in blik je je voelt, hoe lekkerder en traditioneler het eten. Of nog een tip: rode, plastieken stoelen van Coca Cola! Altijd een voltreffer!In tegenstelling tot wat men in Europa denkt, is het eten in Mexico niet superpikant. Wel staan er op tafel steeds twee soorten salsa: rode, milde salsa en groene, heel (!) pikante salsa (maar soms durven ze de kleurtjes al eens omwisselen, dus best even checken). De beste tranca aten we bij Taqueria Los Patitos in Campeche, samen met een glas Aqua de Jamaica, versgemaakt (rechtstreeks uit de emmer!). Ook de eetstalletjes in de mercado's (overdekte marktplaatsen) zijn een aanrader.Voila, bij deze heb ik nu officieel honger!