Peterke, Peterke

Iedereen is ziek bij Stubru, dus presenteert Peter Van De Veire De Afrekening. Ik vond dat vroeger een stom programma wegens te puber.... Maar nu niet meer...

I (l) Peter Van De Veire

Easy blogpost

tevens een overzichtje van 6 maanden miaf op vraag van vriendin A ...

Spin the bottle kittenCapouchon kittenSpiderkittenBookstore kittenKitten pintjePoppenkast kittenMuffin kittenShadow kittenKitten conquerorGraauww! kitten'How you doing?' kitten

Zwammerzwam

Een paar dagen geleden aten we hotdogs. Met van die Zwammerzwam-worstjes (nobody calls it Zwan anyway), u kent dat wel, van dat would be vlees.

Omdat wij standaard te veel eten voorzien (de generatie van WOII is er niets tegen) en omdat 'El Miaf' ons smekend aankeek met zijn 'I'm wasting away' en 'diep vanbinnen ben ik een Labrador' blik, kreeg hij ook zo'n worstje. Oh, wat was ie blij!De volgende ochtend werden we echter gewekt door een hartstochtelijk gemiaf aan de slaapkamerdeur. Maar wij, strenge huisdieropvoedkundigenaren als we zijn (lees: lui), draaiden ons nog eens lekker om onder het motto 'Ni zeveren he' en 'He's gotta learn'. Toen we eindelijk boven water kwamen, stelden we vast dat er een kleine ontploffink had plaatsgevonden in de kattenbak. 'Oei' dachten we gniffelend, 'no more Zwam worstjes voor Hector'. En daarmee was de kous af... Dachten we...

Bleek echter dat de kattenbak na een paar dagen tengevolge van zware bombardementen meer en meer gelijkenissen met de Gazastrook begon te vertonen. Gegniffel werd vliegensvlug vervangen door een steeds groter wordend schuldgevoel. Dan toch maar richting de dierenarts.

Na grondig onderzoek, waarin ook werd vastgesteld dat Hector's manlyhoods in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten nog niet veel voorstellen (meaning: onvindbaar) bepaalde knipperdeknip operatsies zijn dus nog niet direct aan de orde ('kom binnen drie maand nog maar eens terug'), trokken we terug huiswaarts. Een spuitje antibiotica, wat pilletjes, een speciaal dieet en een wijze les rijker.

't Is gelijk een Disney film, zo skoon.

Ik wil, ik wil

November is door ons eigen zelve uitgeroepen tot bespaarmaand. Wat betekent dat we deze maand niet mogen gaan eten. Niet gaan eten dus. Wij. Helemaal speciaal voor onze portemonnee. Hoewel, besparen, schapenkoteletjes en eendenborst zijn natuurlijk niet your regular kebabken bij den Alibaba :s. Maar ja, het opzet was besparen op uit eten gaan, niet op thuis eten he :-).

Uiteraard, ever so cunning als we zijn, hebben we in onze actie wel een paar uitzonderingen voorzien: zo mogen we wel mensen uitnodigen voor een dinerparty en mogen we ook geen neen zeggen wanneer we worden uitgenodigd om ergens te gaan eten (we don't want poop the party bien sur!).

En nu, een halve maand versterven, afzien (ja!) en koken wanneer ge eigenlijk geen goesting hebt om te koken (zoals wanneer het aanrecht boordenvol afwas staat, ugh) verder, en ik heb goesting in frieten! Niet van die dunne slappe juist uit de huis, tuin en keuken fritex komende frieten, maar echte dikke, krokante frietkotfrieten. Met speciaal saus. Jaha! En een vleeseken. *kwijl*

Dus wie oh wie, wil ons uitnodigen om een frietje te gaan eten, alsjeblieft oh please (Louise, moeha!)? Want weigeren, dat mag niet he! Dat staat in ons contract met de duivel :P Allez, komaan, ik trakteer! Want...

!IK WIL FRIETEN!

Girlie stuff en al

Vriendin S gaat trouwen volgend jaar. Een ideaal excuus dus om ons naast de stoof te nestelen, ons te verliezen in een gigantische stapel vrouwenboekskes en voluit te genieten van wat cliche quality vrouwentime (of quality cliche vrouwentime, I dunno...potato tomato). Op zoek dus naar het kleed 'och, ziet dees! da's keilelijk! da zoukik nooit nie dragen zenne!', zijn kostuum 'ma gaud, zo'n wit fabiokostuum! ziet ge J daar al in?' en de ringen 'witgoud, goudgoud, glad, gebobbeld, plat, afgerond,... aaarch keuze!'. En ondertussen bekijken we een dvd'tje met de meest foute feestzalen, inclusief inleiding door Dieter Troubleyn 'who?'!

We gaan er even tussenuit...

...voor een blokje reclame!

Kokeneten is immers genomineerd voor de site van het jaar en heeft uw stem nodig! (Wat me er trouwens aan doet denken dat ik dringend nog eens in kookactie moet schieten).

Anyways, stemmen kan hier, maar ook hier en hier.

Uhg... (2)

Ik heb net mijn glas rode wijn omgestoten op het tapijt. This is not a good day.

Uhg...

...maandag...en ik ben mijn mandarijntjes vergeten :(

Boekenbeurs 2007

Urbanus, Merho, Annelies Verbeke, Jeroen Brouwers, Stefan Brijs, Jan Leyers, Ilah, Herwig Van Hove, Stef Goossens, Jeroen Meus, Goedele Liekens, Jef Geeraerts, Kathy Pauwels, Anne Provoost, Mark Eyskens, Piet Huysentruit, Marc Reybebeau, Paul D'Hoore, Dirk Bracke, Jean-Jacques De Gucht, Ivo Belet, Anja Hermans, Geert Van Istendael, en...

...mijn budget niet overschreden!

Don't lead us into temptation...

En toen gingen we naar De Slegte om een geleend boek dat in Mexico een date te veel had met zon, zee, zout en zonnecreme, door een minder beduimeld exemplaar te vervangen en kwamen we hiermee buiten:

En straks gaan we naar de boekenbeurs :D

And the winner is....

...ME!

Twee gratis ticketjes voor de boekenbeurs fladderden gisteren onze brievenbus binnen. Olé ola!

Once there were...

...scones...once...Het is nu officieel. Hector kan op het aanrecht springen :S

Tulum Playa

De laatste dagen brachten we (meestal horizontaal) door op Tulum Playa. Doordat het strand zo'n 3 kilometer van het centrum ligt, is Tulum gespaard gebleven van de vele all inclusive reizigers en lopen er, op een aantal hippies die zijn vergeten naar huis te gaan, na weinig of geen Hawai hemdje-witte sokken-sandalen type'tjes rond.Het is hier zodanig idyllisch en mooi dat we elkaar in de arm moeten knijpen om te beseffen dat het allemaal wel echtig in't echt is. Op een paar cabanas (waarvan eentje een bar, hoezee!) en de ruinas na, is er geen bebouwink te bespeuren. Samen met nog een paar andere laat ons gerust koppels (we all think alike, us asocials :P) liggen we op la playa. Genietend van een Coronatjen, een boekstjen, een zwemmerzwemtjen en het zonnetjen. En dit alles onder begeleiding van een streeptjen muziek, want een beetje verder zitten twee gitaristen rustig wat te jammen.*zucht* Living in a bubble rocks!

Things we noticed...

... in Mexico

• De zon zakt niet in de Carraibische Oceaan, maar wel in de Golf van Mexico (foto);
• 90% van de Mexicaanse mannen hebben een dikke buik en dikke borsten (slik);
  
• 90 % van de Mexicaanse vrouwen hebben een dikke buik, die verder uitsteekt dan hun borsten (slik);
• Jommekes-Spaans is not enough!;
• Ook de Spaanse woordenlijst achteraan het boek is not enough;
• Je hebt op Yucatan geen pullover nodig, behalve op de bus, waar de airco standaard op Siberische temperaturen ingesteld staat, heul aangenaam wanneer je net een tropische plensbui over je heen hebt gekregen *huivert*;
• Mexicanen zijn niet zo'n ijverige verkopers. Vanuit hun hangmat roepen ze enthousiast: 'Ola amigos, you come in my shop!'. Maar daar blijft het meestal bij. Nogal een verschil met de soeks van Marrakech waar ze je bij je arm naar binnen sleuren en je niet buitengeraakt zonder dat ze je een of andere potterie, tapijt of djellaba hebben aangesmeerd.
• Mexicanen hebben geen last van stress op het werk;

Playa del Carmen

Het boek vertelde ons dat dit een iets toeristischer plaatsje is... Misschien een kleine understatement. Playa del Carmen is een stadje dat uitsluitend gericht is op de toeristen en dan voornamelijk het geld dat ze potentieel zouden kunnen uitgeven. Uiteraard zijn wij niet anders, en profiteren we hier optimaal van de goede koers van de dollar (de Mexicaanse economie is gericht op de dollar en je kan hier overal probleemloos met het groene goud betalen). Een beetje verdwaasd door het vele volk lopen we de Quintana Roo Avenida af, de hoofdstraat van het stadje. Beide kanten van de straat zijn omgeven door souvenierwinkeltjes, apothekers, restaurants en fast food ketens (op een afstand van 1,5 kilometer treffen vijf Häagen Dazs shops, één Subway, twee MacDonalds'en en één Burger King aan). Playa del Carmen is goed op weg een tweede Cancun te worden en dat merken we ook aan het irritant hoge percentage luidruchtige Amerikanen dat hier rondloopt (een groep zatte Hollanders op een Franse camping is er niets tegen). Gelukkig denken de meeste toeristen dat afwijken van de hoofdstraat gelijk staat aan instant death of op zijn minst overvallen worden en vinden we in de achtergelegen straatjes al snel een restaurantje met, tadah: rode Coca Cola stoelen!

Anyways, de broodnodige aankopen (teensletsen! *gniffel*) werden gedaan en een rustig stukje strand werd gevonden om wat aan mensje kijk te doen. Eye candy in overvloed :P

Tulum Ruinas

Nog eentje om het af te leren! Deze site ligt pal aan de Carraibische Oceaan en je kan tijdens je bezoek gewoon lekker gaan afkoelen met een duik in het hemelsblauwe water. Cultuur opsnuiven in bikini, I like!

Mexican Foodos

Zoals wel vaker het geval wanneer je naar de vreemden op vakantie trekt, lees en hoor je overal dat je zekerst geen kraantjeswater mag drinken, ijsblokjes en roomijsjes verzekeren je van een nearly death experience, en oe, als je van plan bent om iets te eten bij de vele straatkraampjes maak dan maar eerst je testament op voor je vertrekt. Overal loert de 'Wraak van Montezuma' immers om de hoek. Siddert ende beeft!

Het eerste wat wij echter deden toen we twee jaar geleden in Marrakech aankwamen, was een goed glas kraantjeswater drinken. Kwestie van het zwaard van Damocles al meteen naar beneden te laten donderen. Nooit ergens last van gehad trouwens. In tegenstelling tot een van onze reisgenoten die 7 liter Spa Reine meegesleurd had vanuit La Belgique en die alsnog elke Berber-vrouw die we tegenkwamen in het Atlas-gebergte op een exlcusieve moon-sessie trakteerde. Het zuiverende water... puh!

In Mexico deden we niet anders. Na de vlucht uit Cancun stapten we bijna onmiddellijk op een tacostandje af om er (toen nog in de veronderstelling zijnde dat elke Mexicaan wel een woordje Engels sprak) ons eerste, echte, Mexicaanse eten te bestellen/uitbeelden. Op elke hoek van de straat vindt je wel een kraampje, een klein restaurantje of een taqueria waar je tranca's, torta's en taco's kan eten en een van de talloze jugos de frutas kan uitproberen voor geen geld. Om te vermijden dat we toeristeneten voorgeschoteld krijgen, stapten we enkel zaken binnen waar uitsluitend Mexicanen aten. Meestal: hoe kleiner de zaak en hoe meer sardien in blik je je voelt, hoe lekkerder en traditioneler het eten. Of nog een tip: rode, plastieken stoelen van Coca Cola! Altijd een voltreffer!In tegenstelling tot wat men in Europa denkt, is het eten in Mexico niet superpikant. Wel staan er op tafel steeds twee soorten salsa: rode, milde salsa en groene, heel (!) pikante salsa (maar soms durven ze de kleurtjes al eens omwisselen, dus best even checken). De beste tranca aten we bij Taqueria Los Patitos in Campeche, samen met een glas Aqua de Jamaica, versgemaakt (rechtstreeks uit de emmer!). Ook de eetstalletjes in de mercado's (overdekte marktplaatsen) zijn een aanrader.Voila, bij deze heb ik nu officieel honger!

Coba

Dagtrippers van het eerste uur: that's us!

Deze keer: de Maya-ruines in Coba. Gelegen midden in de jungle en way less toeristisch dan Chitzen Itza. Mooier ook. Een groot deel van de ruines zijn nog niet vrijgemaakt van de alles overwoekerende jungle. In tegenstelling tot de meeste Maya-sites in Mexico, mag je hier de grote pyramide wel beklimmen. Spijtig genoeg begon het vlak na het nemen van deze foto ongelooflijk te plensregenen. En toen we alle mensen op hun poep naar beneden zagen komen op de gladde trappen, was de goesting om de beklimming aan te gaan op ons teensletsen gelijk een beetje over.

Reserva de la Biosfera Sian Ka'an

Sian Ka'an (= Where the Sky Begins), het grootste natuurreservaat van de Caraibbean en nog eentje op het lijstje van de UNESCO.

Wij gaan er zwemmen in een cenote en varen, sport addicts als we zijn, het meer op voor een heuse kayaktocht. Onze gids Jorge, aka Captain Jack Sparrow op zijn Maya's, is een stoere piraat/bioloog met (at least in onze ogen) gigantische tepelpiercings die elke zin start met een luide 'Oh ma Gaud! Look at that!'.
Alle kleuren (wit, zwart en rood) mangroves worden gezien, veel vogels worden waargenomen (waarvan ik uiteraard als notior salonbioloog weinig tot geen namen herinner) en spijtig genoeg zitten er geen krokodillen.

Right. So far so good, rustig dobberen in de zon, windje in de rug, koekje eten en een enthousiast tetterende gids. Very fijnos en ontspannendos en al. Nu nog op het gemakske terugpeddelenos...

Dit is echter buiten de wind gerekend, die het laatste uur een serieus stukstjen is aangewakkerd, waardoor we nu met de wind op kop terug moeten varen naar ons beginpunt. Het spiegelgladde oppervlak van het meer is verdwenen en vervangen door een woelige zee (ok, mayby slight exgageration here).
'Goh.' zegt My fabulous boyfriend to his ever panicking girlfriend (oe, oe, that's me!), 'Er staat gelijk een beetje water in de boot.' However, I have an image of 'Sealion the adventuresse' to live up to, dus denk ik bij mezelf: 'Puh, aansteller' en kwak lustig mijn peddel het water in.
Het wordt echter steeds moeilijker om vooruit te geraken en my fabulous boyfriend probeert inmiddels met volle overgave het decibelrecord van Maria Sharapova te breken *rolt met de ogen*.

Plotseling wordt ik opgeschrikt door de luidste 'Oh ma Gaud! Look at that!' van de dag en zie ik El Pirata met grote ogen achter me kijken. Ik waag het om een blik achterom te werpen en zie my fabulous boyfriend daar zitten met het water tot aan zijn ribbenkast, terwijl de achterkant van onze kayak reeds onzichtbaar is. Met een scheef lachje en lichtelijk in paniek probeert my fabulous boyfriend (ik moet dringend een kortere naam verzinnen) met zijn handen het water uit de boot te scheppen. Tevergeefs. 'I'm below sea level' zegt hij beteuterd.

Gelukkiglijk hebben de cocodriles er vandaag geen zin in, en zijn we bijna aan de oever. Bovendien zijn we nu weer another stoer story to tell rijker. Moeha!

Schaap

K heeft een projectje. Schaap op zoveel mogelijk belangrijke, historische, wonderbaarlijke, beroemde, beruchte, enzo. plaatsen ter wereld krijgen en die vastleggen op foto voor K's/Schaap's nageslacht. In ruil voor twee weken tender, love, care en vele luskens in nieuwe wollen pullovers van onze miaf Hector, trekt Schaap met ons mee door Mexico (that is, het schiereiland Yucatan ervan).

En ik vind het wel tof zo. Zo op reis met Schaap. Terwijl My Fabulous Boyfriend piekert over de ISO-settings van zijn gloednieuw fototoestel, ben ik bezig met het bedenken van allerhande compositsies, het opzijduwen van toeristen, locals en andere stoorzenders en het 'Herr Flick' gewijs commanderen: 'Oe, bol, trek zo eens een foto! Nee, zo niet *zucht*! Hierzo!'