In de Fnack. Met drie wachtende 10-jarigen achter hem.
Saturday, December 08, 2007
Thursday, December 06, 2007
Zucht + Grmbl
Veel werk hebben en op voorhand veel weten dat je veel werk hebt: no problemo. That's life en al.
Onverwacht veel werk hebben en daardoor het Kortfilmfestival (met gewonnen ticketjes!) missen, vind ik op dit moment wel een probleem.
Pffffft...
*buigt zich terug over haar dossiers*
Onverwacht veel werk hebben en daardoor het Kortfilmfestival (met gewonnen ticketjes!) missen, vind ik op dit moment wel een probleem.
Pffffft...
*buigt zich terug over haar dossiers*
Monday, December 03, 2007
Goh,
Verhofstadt heeft toch echt een Gargamel-mond he, zo met die ene blinkende tand en al. 'k Was gelijk de draad van zijn toespraak kwijt, zo opvallend was die tand ineens.Wednesday, November 28, 2007
Peterke, Peterke
Iedereen is ziek bij Stubru, dus presenteert Peter Van De Veire De Afrekening. Ik vond dat vroeger een stom programma wegens te puber.... Maar nu niet meer...I (l) Peter Van De Veire
Sunday, November 25, 2007
Easy blogpost
tevens een overzichtje van 6 maanden miaf op vraag van vriendin A ...
Spin the bottle kitten
Capouchon kitten
Spiderkitten
Bookstore kitten
Kitten pintje
Poppenkast kitten
Muffin kitten
Shadow kitten
Kitten conqueror
Graauww! kitten
'How you doing?' kitten
Spin the bottle kitten
Capouchon kitten
Spiderkitten
Bookstore kitten
Kitten pintje
Poppenkast kitten
Muffin kitten
Shadow kitten
Kitten conqueror
Graauww! kitten
'How you doing?' kitten
Thursday, November 22, 2007
Zwammerzwam
Een paar dagen geleden aten we hotdogs. Met van die Zwammerzwam-worstjes (nobody calls it Zwan anyway), u kent dat wel, van dat would be vlees.
Omdat wij standaard te veel eten voorzien (de generatie van WOII is er niets tegen) en omdat 'El Miaf' ons smekend aankeek met zijn 'I'm wasting away' en 'diep vanbinnen ben ik een Labrador' blik, kreeg hij ook zo'n worstje. Oh, wat was ie blij!
De volgende ochtend werden we echter gewekt door een hartstochtelijk gemiaf aan de slaapkamerdeur. Maar wij, strenge huisdieropvoedkundigenaren als we zijn (lees: lui), draaiden ons nog eens lekker om onder het motto 'Ni zeveren he' en 'He's gotta learn'. Toen we eindelijk boven water kwamen, stelden we vast dat er een kleine ontploffink had plaatsgevonden in de kattenbak. 'Oei' dachten we gniffelend, 'no more Zwam worstjes voor Hector'. En daarmee was de kous af... Dachten we...
Bleek echter dat de kattenbak na een paar dagen tengevolge van zware bombardementen meer en meer gelijkenissen met de Gazastrook begon te vertonen. Gegniffel werd vliegensvlug vervangen door een steeds groter wordend schuldgevoel. Dan toch maar richting de dierenarts.
Na grondig onderzoek, waarin ook werd vastgesteld dat Hector's manlyhoods in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten nog niet veel voorstellen (meaning: onvindbaar) bepaalde knipperdeknip operatsies zijn dus nog niet direct aan de orde ('kom binnen drie maand nog maar eens terug'), trokken we terug huiswaarts. Een spuitje antibiotica, wat pilletjes, een speciaal dieet en een wijze les rijker.
't Is gelijk een Disney film, zo skoon.
Omdat wij standaard te veel eten voorzien (de generatie van WOII is er niets tegen) en omdat 'El Miaf' ons smekend aankeek met zijn 'I'm wasting away' en 'diep vanbinnen ben ik een Labrador' blik, kreeg hij ook zo'n worstje. Oh, wat was ie blij!
De volgende ochtend werden we echter gewekt door een hartstochtelijk gemiaf aan de slaapkamerdeur. Maar wij, strenge huisdieropvoedkundigenaren als we zijn (lees: lui), draaiden ons nog eens lekker om onder het motto 'Ni zeveren he' en 'He's gotta learn'. Toen we eindelijk boven water kwamen, stelden we vast dat er een kleine ontploffink had plaatsgevonden in de kattenbak. 'Oei' dachten we gniffelend, 'no more Zwam worstjes voor Hector'. En daarmee was de kous af... Dachten we...Bleek echter dat de kattenbak na een paar dagen tengevolge van zware bombardementen meer en meer gelijkenissen met de Gazastrook begon te vertonen. Gegniffel werd vliegensvlug vervangen door een steeds groter wordend schuldgevoel. Dan toch maar richting de dierenarts.
Na grondig onderzoek, waarin ook werd vastgesteld dat Hector's manlyhoods in tegenstelling tot zijn leeftijdsgenoten nog niet veel voorstellen (meaning: onvindbaar) bepaalde knipperdeknip operatsies zijn dus nog niet direct aan de orde ('kom binnen drie maand nog maar eens terug'), trokken we terug huiswaarts. Een spuitje antibiotica, wat pilletjes, een speciaal dieet en een wijze les rijker.
't Is gelijk een Disney film, zo skoon.
Friday, November 16, 2007
Ik wil, ik wil
November is door ons eigen zelve uitgeroepen tot bespaarmaand. Wat betekent dat we deze maand niet mogen gaan eten. Niet gaan eten dus. Wij. Helemaal speciaal voor onze portemonnee. Hoewel, besparen, schapenkoteletjes en eendenborst zijn natuurlijk niet your regular kebabken bij den Alibaba :s. Maar ja, het opzet was besparen op uit eten gaan, niet op thuis eten he :-).Uiteraard, ever so cunning als we zijn, hebben we in onze actie wel een paar uitzonderingen voorzien: zo mogen we wel mensen uitnodigen voor een dinerparty en mogen we ook geen neen zeggen wanneer we worden uitgenodigd om ergens te gaan eten (we don't want poop the party bien sur!).
En nu, een halve maand versterven, afzien (ja!) en koken wanneer ge eigenlijk geen goesting hebt om te koken (zoals wanneer het aanrecht boordenvol afwas staat, ugh) verder, en ik heb goesting in frieten! Niet van die dunne slappe juist uit de huis, tuin en keuken fritex komende frieten, maar echte dikke, krokante frietkotfrieten. Met speciaal saus. Jaha! En een vleeseken. *kwijl*
Dus wie oh wie, wil ons uitnodigen om een frietje te gaan eten, alsjeblieft oh please (Louise, moeha!)? Want weigeren, dat mag niet he! Dat staat in ons contract met de duivel :P Allez, komaan, ik trakteer! Want...
!IK WIL FRIETEN!
Thursday, November 15, 2007
Girlie stuff en al
Vriendin S gaat trouwen volgend jaar. Een ideaal excuus dus om ons naast de stoof te nestelen, ons te verliezen in een gigantische stapel vrouwenboekskes en voluit te genieten van wat cliche quality vrouwentime (of quality cliche vrouwentime, I dunno...potato tomato). 
Op zoek dus naar het kleed 'och, ziet dees! da's keilelijk! da zoukik nooit nie dragen zenne!', zijn kostuum 'ma gaud, zo'n wit fabiokostuum! ziet ge J daar al in?' en de ringen 'witgoud, goudgoud, glad, gebobbeld, plat, afgerond,... aaarch keuze!'. En ondertussen bekijken we een dvd'tje met de meest foute feestzalen, inclusief inleiding door Dieter Troubleyn 'who?'!
Op zoek dus naar het kleed 'och, ziet dees! da's keilelijk! da zoukik nooit nie dragen zenne!', zijn kostuum 'ma gaud, zo'n wit fabiokostuum! ziet ge J daar al in?' en de ringen 'witgoud, goudgoud, glad, gebobbeld, plat, afgerond,... aaarch keuze!'. En ondertussen bekijken we een dvd'tje met de meest foute feestzalen, inclusief inleiding door Dieter Troubleyn 'who?'!Tuesday, November 13, 2007
Monday, November 12, 2007
Sunday, November 11, 2007
Boekenbeurs 2007
Urbanus, Merho, Annelies Verbeke, Jeroen Brouwers, Stefan Brijs, Jan Leyers, Ilah, Herwig Van Hove, Stef Goossens, Jeroen Meus, Goedele Liekens, Jef Geeraerts, Kathy Pauwels, Anne Provoost, Mark Eyskens, Piet Huysentruit, Marc Reybebeau, Paul D'Hoore, Dirk Bracke, Jean-Jacques De Gucht, Ivo Belet, Anja Hermans, Geert Van Istendael, en...
...mijn budget niet overschreden!
...mijn budget niet overschreden!
Don't lead us into temptation...
En toen gingen we naar De Slegte om een geleend boek dat in Mexico een date te veel had met zon, zee, zout en zonnecreme, door een minder beduimeld exemplaar te vervangen en kwamen we hiermee buiten:
En straks gaan we naar de boekenbeurs :D
Friday, November 09, 2007
And the winner is....
...ME!
Twee gratis ticketjes voor de boekenbeurs fladderden gisteren onze brievenbus binnen. Olé ola!
Twee gratis ticketjes voor de boekenbeurs fladderden gisteren onze brievenbus binnen. Olé ola!Thursday, November 08, 2007
Tuesday, November 06, 2007
Tulum Playa
De laatste dagen brachten we (meestal horizontaal) door op Tulum Playa. 
Doordat het strand zo'n 3 kilometer van het centrum ligt, is Tulum gespaard gebleven van de vele all inclusive reizigers en lopen er, op een aantal hippies die zijn vergeten naar huis te gaan, na weinig of geen Hawai hemdje-witte sokken-sandalen type'tjes rond.
Het is hier zodanig idyllisch en mooi dat we elkaar in de arm moeten knijpen om te beseffen dat het allemaal wel echtig in't echt is. Op een paar cabanas (waarvan eentje een bar, hoezee!) en de ruinas na, is er geen bebouwink te bespeuren. Samen met nog een paar andere laat ons gerust koppels (we all think alike, us asocials :P) liggen we op la playa. Genietend van een Coronatjen, een boekstjen, een zwemmerzwemtjen en het zonnetjen. En dit alles onder begeleiding van een streeptjen muziek, want een beetje verder zitten twee gitaristen rustig wat te jammen.
*zucht* Living in a bubble rocks!
Doordat het strand zo'n 3 kilometer van het centrum ligt, is Tulum gespaard gebleven van de vele all inclusive reizigers en lopen er, op een aantal hippies die zijn vergeten naar huis te gaan, na weinig of geen Hawai hemdje-witte sokken-sandalen type'tjes rond.
Het is hier zodanig idyllisch en mooi dat we elkaar in de arm moeten knijpen om te beseffen dat het allemaal wel echtig in't echt is. Op een paar cabanas (waarvan eentje een bar, hoezee!) en de ruinas na, is er geen bebouwink te bespeuren. Samen met nog een paar andere laat ons gerust koppels (we all think alike, us asocials :P) liggen we op la playa. Genietend van een Coronatjen, een boekstjen, een zwemmerzwemtjen en het zonnetjen. En dit alles onder begeleiding van een streeptjen muziek, want een beetje verder zitten twee gitaristen rustig wat te jammen.
*zucht* Living in a bubble rocks!Things we noticed...
... in Mexico
- De zon zakt niet in de Carraibische Oceaan, maar wel in de Golf van Mexico (foto);
- 90% van de Mexicaanse mannen hebben een dikke buik en dikke borsten (slik);
- 90 % van de Mexicaanse vrouwen hebben een dikke buik, die verder uitsteekt dan hun borsten (slik);
- Jommekes-Spaans is not enough!;
- Ook de Spaanse woordenlijst achteraan het boek is not enough;
- Je hebt op Yucatan geen pullover nodig, behalve op de bus, waar de airco standaard op Siberische temperaturen ingesteld staat, heul aangenaam wanneer je net een tropische plensbui over je heen hebt gekregen *huivert*;
- Mexicanen zijn niet zo'n ijverige verkopers. Vanuit hun hangmat roepen ze enthousiast: 'Ola amigos, you come in my shop!'. Maar daar blijft het meestal bij. Nogal een verschil met de soeks van Marrakech waar ze je bij je arm naar binnen sleuren en je niet buitengeraakt zonder dat ze je een of andere potterie, tapijt of djellaba hebben aangesmeerd.
- Mexicanen hebben geen last van stress op het werk;
Monday, November 05, 2007
Playa del Carmen
Het boek vertelde ons dat dit een iets toeristischer plaatsje is... Misschien een kleine understatement. Playa del Carmen is een stadje dat uitsluitend gericht is op de toeristen en dan voornamelijk het geld dat ze potentieel zouden kunnen uitgeven. 
Uiteraard zijn wij niet anders, en profiteren we hier optimaal van de goede koers van de dollar (de Mexicaanse economie is gericht op de dollar en je kan hier overal probleemloos met het groene goud betalen). Een beetje verdwaasd door het vele volk lopen we de Quintana Roo Avenida af, de hoofdstraat van het stadje. Beide kanten van de straat zijn omgeven door souvenierwinkeltjes, apothekers, restaurants en fast food ketens (op een afstand van 1,5 kilometer treffen vijf Häagen Dazs shops, één Subway, twee MacDonalds'en en één Burger King aan). 
Playa del Carmen is goed op weg een tweede Cancun te worden en dat merken we ook aan het irritant hoge percentage luidruchtige Amerikanen dat hier rondloopt (een groep zatte Hollanders op een Franse camping is er niets tegen). Gelukkig denken de meeste toeristen dat afwijken van de hoofdstraat gelijk staat aan instant death of op zijn minst overvallen worden en vinden we in de achtergelegen straatjes al snel een restaurantje met, tadah: rode Coca Cola stoelen!
Uiteraard zijn wij niet anders, en profiteren we hier optimaal van de goede koers van de dollar (de Mexicaanse economie is gericht op de dollar en je kan hier overal probleemloos met het groene goud betalen). Een beetje verdwaasd door het vele volk lopen we de Quintana Roo Avenida af, de hoofdstraat van het stadje. Beide kanten van de straat zijn omgeven door souvenierwinkeltjes, apothekers, restaurants en fast food ketens (op een afstand van 1,5 kilometer treffen vijf Häagen Dazs shops, één Subway, twee MacDonalds'en en één Burger King aan). 
Playa del Carmen is goed op weg een tweede Cancun te worden en dat merken we ook aan het irritant hoge percentage luidruchtige Amerikanen dat hier rondloopt (een groep zatte Hollanders op een Franse camping is er niets tegen). Gelukkig denken de meeste toeristen dat afwijken van de hoofdstraat gelijk staat aan instant death of op zijn minst overvallen worden en vinden we in de achtergelegen straatjes al snel een restaurantje met, tadah: rode Coca Cola stoelen!Anyways, de broodnodige aankopen (teensletsen! *gniffel*) werden gedaan en een rustig stukje strand werd gevonden om wat aan mensje kijk te doen. 
Eye candy in overvloed :P
Eye candy in overvloed :PFriday, November 02, 2007
Tulum Ruinas
Nog eentje om het af te leren! Deze site ligt pal aan de Carraibische Oceaan en je kan tijdens je bezoek gewoon lekker gaan afkoelen met een duik in het hemelsblauwe water. Cultuur opsnuiven in bikini, I like!
Wednesday, October 31, 2007
Mexican Foodos
Zoals wel vaker het geval wanneer je naar de vreemden op vakantie trekt, lees en hoor je overal dat je zekerst geen kraantjeswater mag drinken, ijsblokjes en roomijsjes verzekeren je van een nearly death experience, en oe, als je van plan bent om iets te eten bij de vele straatkraampjes maak dan maar eerst je testament op voor je vertrekt. Overal loert de 'Wraak van Montezuma' immers om de hoek. Siddert ende beeft!
Het eerste wat wij echter deden toen we twee jaar geleden in Marrakech aankwamen, was een goed glas kraantjeswater drinken. Kwestie van het zwaard van Damocles al meteen naar beneden te laten donderen. Nooit ergens last van gehad trouwens. In tegenstelling tot een van onze reisgenoten die 7 liter Spa Reine meegesleurd had vanuit La Belgique en die alsnog elke Berber-vrouw die we tegenkwamen in het Atlas-gebergte op een exlcusieve moon-sessie trakteerde. Het zuiverende water... puh!
In Mexico deden we niet anders. Na de vlucht uit Cancun stapten we bijna onmiddellijk op een tacostandje af om er (toen nog in de veronderstelling zijnde dat elke Mexicaan wel een woordje Engels sprak) ons eerste, echte, Mexicaanse eten te bestellen/uitbeelden. Op elke hoek van de straat vindt je wel een kraampje, een klein restaurantje of een taqueria waar je tranca's, torta's en taco's kan eten en een van de talloze jugos de frutas kan uitproberen voor geen geld. Om te vermijden dat we toeristeneten voorgeschoteld krijgen, stapten we enkel zaken binnen waar uitsluitend Mexicanen aten. Meestal: hoe kleiner de zaak en hoe meer sardien in blik je je voelt, hoe lekkerder en traditioneler het eten. Of nog een tip: rode, plastieken stoelen van Coca Cola! Altijd een voltreffer!
In tegenstelling tot wat men in Europa denkt, is het eten in Mexico niet superpikant. Wel staan er op tafel steeds twee soorten salsa: rode, milde salsa en groene, heel (!) pikante salsa (maar soms durven ze de kleurtjes al eens omwisselen, dus best even checken). De beste tranca aten we bij Taqueria Los Patitos in Campeche, samen met een glas Aqua de Jamaica, versgemaakt (rechtstreeks uit de emmer!). Ook de eetstalletjes in de mercado's (overdekte marktplaatsen) zijn een aanrader.
Voila, bij deze heb ik nu officieel honger!
Het eerste wat wij echter deden toen we twee jaar geleden in Marrakech aankwamen, was een goed glas kraantjeswater drinken. Kwestie van het zwaard van Damocles al meteen naar beneden te laten donderen. Nooit ergens last van gehad trouwens. In tegenstelling tot een van onze reisgenoten die 7 liter Spa Reine meegesleurd had vanuit La Belgique en die alsnog elke Berber-vrouw die we tegenkwamen in het Atlas-gebergte op een exlcusieve moon-sessie trakteerde. Het zuiverende water... puh!
In Mexico deden we niet anders. Na de vlucht uit Cancun stapten we bijna onmiddellijk op een tacostandje af om er (toen nog in de veronderstelling zijnde dat elke Mexicaan wel een woordje Engels sprak) ons eerste, echte, Mexicaanse eten te bestellen/uitbeelden. Op elke hoek van de straat vindt je wel een kraampje, een klein restaurantje of een taqueria waar je tranca's, torta's en taco's kan eten en een van de talloze jugos de frutas kan uitproberen voor geen geld. Om te vermijden dat we toeristeneten voorgeschoteld krijgen, stapten we enkel zaken binnen waar uitsluitend Mexicanen aten. Meestal: hoe kleiner de zaak en hoe meer sardien in blik je je voelt, hoe lekkerder en traditioneler het eten. Of nog een tip: rode, plastieken stoelen van Coca Cola! Altijd een voltreffer!
In tegenstelling tot wat men in Europa denkt, is het eten in Mexico niet superpikant. Wel staan er op tafel steeds twee soorten salsa: rode, milde salsa en groene, heel (!) pikante salsa (maar soms durven ze de kleurtjes al eens omwisselen, dus best even checken). De beste tranca aten we bij Taqueria Los Patitos in Campeche, samen met een glas Aqua de Jamaica, versgemaakt (rechtstreeks uit de emmer!). Ook de eetstalletjes in de mercado's (overdekte marktplaatsen) zijn een aanrader.
Voila, bij deze heb ik nu officieel honger!
Subscribe to:
Posts (Atom)
