IMHH-weekend

... ofte het 'Iet mag het hebben' weekend in Ambleteuse.

Kamperen, fantalcool drinken, bbq'en, vissen, krabben vangen, wandelen, tetteren, romantiek, luidruchtige naburige sekstenten (naburig als in: niet op onze camingspot, let that be clear!), verbranden en bijgevolg 's avonds als een bende rode gloeilampen rond de tafel zitten, huppeldepupdansjes van contentement, moules frites in antieke interieurs, jeu de boules, zon zee en ztrand, fossielen zoeken, cap blanc nez, mensen kijken, zotte foto's trekken, snel werkende porto, knalroze ijscrèmekarretjes, zeer enthousiast platgetrapte bekertjes, blueberry muffins en cartooncookies,...

met Leuven kermis als afsluiter, inclusief smoutenbollen en schietkramen bien sur! Zo mag het elk weekend zijn (behalve de luidruchtige sekstent dan)!

Allez zeg, make up your mind!

*kruist in stilte alle vingers en tenen*

En zo weet ik dat...

... de bananenmuffins vanop Kokeneten geslaagd zijn.

Wiiiieeeee...

...kend!

De belofte van

• uitslapen
• slenteren door 't stad
• dingen kopen die we niet nodig hebben
• rare vegetarische gerechten proeven in de Greenway
• cocktailtje drinken en mensenkijken
• gaan eten (again)
  
• filmpje meepikken

Eventueel ook iets echt actief, maar daar zijn we nog niet zeker van :)

And a far bigger NOOOOOOOOO!

Noooooooooo!!!

*loopt naar de winkels voor een stevige hamsteractie*

Likes and dislikes

I like food. Geen geheimen tot dusver, ze noemen ons niet voor niets 'de boeferkes'. Als kind waren er echter meerdere dingen die ik niet lustte. Zo vond ik frietjes niet lekker (blasphemy!), dronk ik geen cola, at ik geen chips en lustte ik ook geen spaghetti (dankzij 'De Griezels' van Roald Dahl waar meneer en mevrouw Griezel wormen tussen de spaghetti draaien :-) ).

But I'm totally over that! Now I like food very much indeed, want ik heb ontieglijk lang moeten nadenken om een 5-puntig lijstje op te stellen van dingen die ik ab-so-luut niet lust:

• koffie (no doubt about that, koffie is voor mij totally icky, om nog maar te zwijgen van de coffee-breath bij andere mensen *huivert*)
• crème au beurre (volgens mij te wijten aan een overdosis javanais'kes in mijn jeugd)
• blanquette, een soort stoofpot van kalfsvlees in een witte, romige saus
• muesli met rozijnen (muesli zonder rozijnen is wel yummie, en rozijnen apart ook)
  
• melkchocolade (vooral de koetjesreep-versie)
  

Anderzijds zou ik dan weer een moord begaan voor:

• moelleux au chocolat
  
• fois gras (sorry Michel)
  
• verse pasta met bospaddestoelen en truffel
• warme banaan met gesmolten chocolade (fondant, always fondant) op de BBQ
• merg uit het mergpijpje van een schapenbout op een stukje bruin brood met flink wat peper en zout

*slik*

En jullie, lieve lezers (dag mama, dag papa!)?

Hapje tapje

Wat Hector al kan na 1 week chez nous:

• huppelen
• de kattenbak als ubercool speelgoed interpreteren
• tot aan mijn middel omhoogkruipen via mijn broekspijp
• wee on the wii
• met zijn voorpootje in zijn eten gaan staan
• vergeten dat er zoiets als zwaartekracht bestaat
• de zetel inpalmen
• steal the thunder van een 3 maanden oude, ook heel schattige (mensen!)baby
• ons doen uitkijken naar een huisje met een tuin ipv een appartement met 1 vierkante meter terras
• heel hard bleiten wanneer we een douche nemen
• en daarjuist: een protje laten en daar heel hard van verschieten
  

Cultural coolness

Gisterenavond waren we op een feestje. En Antje De Boeck was daar. En er was life jazz-muziek met een hoofdletter Z. En lekker exotisch eten op miniscuul kleine bordjes (leidend tot veel eten op de grond en een dolgelukkige, rondhuppelende hond met een flinke couscous-snor, but hey, it's a dogs life so they say). En de mensen babbelden gezapig met elkaar en sloegen elkaar op de schouders onderwijl hun kruidige (blink, blink) sigaretjes aanstekend.

We voelden ons heel cultureel enal.

Maar 't is nikske hoor, 't is al over. Deze avond gaat onze 'cultural coolness' meter immers wederom de dieperik in met een avondje trash-tv (les filles) en een avondje wii'en (les garçons).

Des ochtends...

Ik heb een ree gezien op weg naar het werk! En een niezende koe!

... at least I think so, want ik denk dat ik één van mijn lenzen binnenstebuiten aan heb... Maar van die koe ben ik toch redelijk zeker.

Miet en griet

Hector het weespoesje!Gevonden, moederziel alleen op de parking na de djembe-cursus. Na enig onderzoek met behulp van een keukenweegschaal, tinternet ende een grondige knuffelronde werd geconstateerd:

• 3 weken oud
• loenst
• vuil
• vol vlooien
• superschattig
  

*Crowd goes 'Oooohhh!*

Remind me...

In welk seizoen valt juli nu weer? De herfst zekerst?

Awoe aan nationale feestdagen op zaterdag!

En awoe aan overvolle supermarkten tengevolge van nationale feestdagen op zaterdag! Dat Albert maar een schone 'Waarde landgenoten' uitspreekt morgen!

Tennis @ Kromveld

Zo'n 1 tot 2 keer in de week sleur ik de Sporty Spice in mezelf naar boven en speel ik tennis op TC Kromveld. Een club (zonder website! Oh dear!) die al enkele jaren failliet zou zijn, maar die op een of andere manier toch nog in leven gehouden wordt. Zo worden de bar en de reservaties van de pleinen onder meer gerund door een wat oudere man die reeds meerdere symptonen van Alzheimer vertoont. Vaak leidend tot verhitte discussies omtrent zijn steeds veranderende prijzen die hij, afhankelijk van het decennium waarin hij zich bevindt, opnoemt. Geen spek voor de bek dus van de echte tennissnobs, die in hun allernieuwste 'ik heb hetzelfde aan als de Roger' outfits luidkeels staan te pochen over hun beleggingen terwijl ze met het pinkje in de lucht een sip nemen van hun fluoricerend en zeer giftig uitziend sportdrankje. Deze worden immers onmiddellijk buitengekeken door de trouwe leden van de club, waarvan ongeveer 80% tot de categorie gepensioneerd mag worden gerekend. Ik voel me dan ook helemaal op mijn gemak wanneer ik in mijn tennisshort (lees: tent) uit 1996 en met per ongeluk sokken van mijn broer aan (maatje 46!) mijn beste Sharapova-kreun ten berde breng, terwijl op het plein naast me een 60-plusser in Mickey Mouse t-shirt en met Bjorn Borg haarband, op zichzelf loopt te vloeken met een taalgebruik waar zelfs John 'you can not be serious' McEnroe rode kaken van zou krijgen. Of wanneer een paar 'en we gaan nog niet naar huis' tooghangers vanop het terras over alle terreinen heen lallen of de maskes geen goesting hebben in een partijtje dubbel gemengd...

Just how I like it!

Vrijdagavond

and I quote my fabulous boyfriend: 'Aaarch, vrijdagavond na een lange werkweek, wat alcohol en een stokoude aflevering van FC De Kampioenen, aaarch...' En ik kan niet anders dan instemmen en een sip van mijn margarita nemen.

"Oscar, uwe puree wordt koud"

Blogopstroppink

Mijn hoofd zit gelijk een beetje te vol. Vol met dingen die ik zeker moet doen, dingen die ik zeker wil doen, dingen die ik zeker niet mag vergeten, dingen die ik zeker wil lezen, dingen die ik zeker wil zien, zelfs dingen die zeker mogelijks een leuk blogpostje zouden kunnen opleveren. The thing is (moeha, the thing ...*zucht*), die dingen blijven in mijn hoofd steken. Mijn hoofd is als het ware een beetje geconstipeerd...

Al mijn hoop is dan ook gericht op Peggy De Meyer, want zij heeft daarjuist aangekondigd dat het volgend weekend mooi weer gaat zijn. En als er iets is dat laxerend werkt op mijn grijze cellen, dan is het de zon wel.

So Peggy, I'm counting on you!

Afwasmachine

Little Game Hunter Umba

Chick flick addict

Gisterenavond voor de 237 ste keer naar Pretty Woman gekeken op de telesivie. Julia Roberts met gigantische kaplaarzen, Richard Gere met epaulettes ter grootte van die van een American football player, foute sportwagens, nog foutere limousines,... Niets van dit alles slaagt er in ook maar enige vorm van objectiviteit omtrent de kwaliteit van de film tot mij te brengen. Zolang er maar enigszins romantiek, humor, prinsen en witte paarden te bespeuren zijn, is Sealion verkocht. Valt als een baksteen van een 20 meter hoge stelling. Of beter: dwarrelt als een verliefde puber zwijmelend en met glazige ogen voor het scherm neer.

Pretty Woman, Notting Hill, Four Weddings and a Funeral, Love Actually, First Knight, Pride and Prejudice,... you name it en ik heb hem waarschijnlijk al minstens 4 keer gezien. Vooral de elastieken relaatsies (Scarlet O'Hara and Rhett Butler, Ross and Rachel, Kate and Sawyer, Baby and Johnny, Sandy and Danny...) dragen mijn voorkeur. Waarbij ik dan (meestal luidop) een 'Idioot, kus haar dan!' richting beeldbuis slinger.

Oh yes, I'm some pretty damn good material voor allerhande Wijf tv's en Vitalinea zenders. Gelukkig hebben we geen kabeltv (zelfbescherming noem ik dat :s).

In het echte leven echter ben ik helemaal niet zo romantisch aangelegd. Complimentjes en romantic gestures vanwege my fabulous boyfriend worden meestal proestend met een 'Allez jong, doedekeer gewoon!' weggewuifd. Op zo'n momenten neemt de macha within me het namelijk over van my inner Elisabeth Bennet, hevig verlangend naar een vurige kus van haar Mister Darcy. Toch hoop ik dat deze laatste ooit de overhand krijgt... Kwestie van mij ooit toch eens volledig 'swept of my feet' te voelen zonder dat het gemene Sealion-duiveltje op mijn schouder in mijn oor tiert hoe geweldig onnozel en cliche het allemaal wel niet is...

*zucht en kruipt met een doos Kleenex in de zetel*

What 'leuve' can do...

...of hoe een 13-jarig meisje reeds vroeg vicious schoonmoedercapaciteiten kan vertonen. De kleindochter van de buurvrouw is namelijk een heel klein beetje veel verliefd op my fabulous boyfriend. Maar zoals dat wel eens het geval wil zijn bij tienermeisjes in leuve, durft ze uiteraard geen woord zeggen tegen my fabulous boyfriend himself. Daarom wordt ik elke avond, wanneer ik thuiskom van het werk, getrakteerd op volgende ondervragink:

• zij: Dag.
  
• ik (met grote inwendige zucht): Hallo.
• zij: Hoewis't?
• ik (met grotere inwendige zucht): Goed.
• zij: Is uw vriend al thuis?
• ik (met immense inwendige zucht): Neen.
• zij: Wanneer komt u vriend thuis?
• ik (Waarom, ga je er iets tegen zeggen misschien?): Straks.
• zij: Gij zijt wel vroeger thuis dan uw vriend he?
• ik (Ja hallo! Ik begin ook 2 uur vroeger!): Ja.
• zij (op gebiedende toon): Dan gaat gij nu koken voor uw vriend?
• ik (Oh God, ligt die voordeur nu verder dan normaal?): Ja.
• zij: Vindt uw vriend lekker wat gij kookt?
• ik (Ze hebben die voordeur echt wel verplaatst!): Natuurlijk.
• zij: Ik kan ook goed koken.
• ik (Ah! De voordeur, eindelijk!): Allez...
• zij: Dag he.
• ik (opgelucht as hell to made it alive): Daag.
• zij: Tog morgen.
• ik (My God. My God. Why have you forsaken me?): Ja.
  
• zij: Doe de groetjes aan uw vriend.
• ik (Aaarch!): Jaja.
• zij: Niet vergeten he!
• ik (Knarsetand, knarsetand): Nee nee.
  

At first I thought it was cute. Now it's just bloody annoying!

Jesus Camp

Gisterenavond naar Docville geweest om de pretty disturbing documentaire Jesus Camp te bekijken. Een joch van 10 jaar (met een wel heel fout kapsel by the way): 'at 5 years old I got saved', een familie voor het avondmaal: 'We pledge allegiance to the Christian Flag', creationisme, 8-jarigen die in trance met de armen in de lucht al huilend en stuiptrekkend 'I love you God' tieren,... Creepy, very very creepy.