Gevonden, moederziel alleen op de parking na de djembe-cursus. Na enig onderzoek met behulp van een keukenweegschaal, tinternet ende een grondige knuffelronde werd geconstateerd:
*Crowd goes 'Oooohhh!*
En awoe aan overvolle supermarkten tengevolge van nationale feestdagen op zaterdag! Dat Albert maar een schone 'Waarde landgenoten' uitspreekt morgen!
Zo'n 1 tot 2 keer in de week sleur ik de Sporty Spice in mezelf naar boven en speel ik tennis op TC Kromveld. Een club (zonder website! Oh dear!) die al enkele jaren failliet zou zijn, maar die op een of andere manier toch nog in leven gehouden wordt. Zo worden de bar en de reservaties van de pleinen onder meer gerund door een wat oudere man die reeds meerdere symptonen van Alzheimer vertoont. Vaak leidend tot verhitte discussies omtrent zijn steeds veranderende prijzen die hij, afhankelijk van het decennium waarin hij zich bevindt, opnoemt. Geen spek voor de bek dus van de echte tennissnobs, die in hun allernieuwste 'ik heb hetzelfde aan als de Roger' outfits luidkeels staan te pochen over hun beleggingen terwijl ze met het pinkje in de lucht een sip nemen van hun fluoricerend en zeer giftig uitziend sportdrankje. Deze worden immers onmiddellijk buitengekeken door de trouwe leden van de club, waarvan ongeveer 80% tot de categorie gepensioneerd mag worden gerekend. Ik voel me dan ook helemaal op mijn gemak wanneer ik in mijn tennisshort (lees: tent) uit 1996 en met per ongeluk sokken van mijn broer aan (maatje 46!) mijn beste Sharapova-kreun ten berde breng, terwijl op het plein naast me een 60-plusser in Mickey Mouse t-shirt en met Bjorn Borg haarband, op zichzelf loopt te vloeken met een taalgebruik waar zelfs John 'you can not be serious' McEnroe rode kaken van zou krijgen. Of wanneer een paar 'en we gaan nog niet naar huis' tooghangers vanop het terras over alle terreinen heen lallen of de maskes geen goesting hebben in een partijtje dubbel gemengd...
Gisterenavond voor de 237 ste keer naar Pretty Woman gekeken op de telesivie. Julia Roberts met gigantische kaplaarzen, Richard Gere met epaulettes ter grootte van die van een American football player, foute sportwagens, nog foutere limousines,... Niets van dit alles slaagt er in ook maar enige vorm van objectiviteit omtrent de kwaliteit van de film tot mij te brengen. Zolang er maar enigszins romantiek, humor, prinsen en witte paarden te bespeuren zijn, is Sealion verkocht. Valt als een baksteen van een 20 meter hoge stelling. Of beter: dwarrelt als een verliefde puber zwijmelend en met glazige ogen voor het scherm neer.
Enkele dagen geleden werd op intitiatief van deze dame Kokeneten.be in het leven geroepen. Een blog over eten en alles wat daar enigszins iets mee te maken heeft. Een groot aantal world famous (for me that is) bloggers werken reeds mee, including me, myself and I! *Auma Gaad, I'm like totally socializing on the internet enal!*
Picture this: een supergemotiveerde 8-jarige die tijdens zijn tweede repetitie van de plaatselijke harmonie de cimbalen mag bespelen. En picture this: mijn hersenpan tussen die cimbalen.
Hamai, al de hele week wind op kop om naar 't werk te fietsen. Mijn hespen worden stevig getraind en wat betreft mijn ceejootwee-reductie in het kader van het 'ik kyoto' project, het zal ietskes minder worden you guys, want wanneer ik uiteindelijk achter mijn bureau plof, hijg ik even hard als Margriet toen die indertijd de drie trapjes van een podium moest opklimmen.
We hebben nieuwe buren in de blok. Al meer dan twee weken. Nog nooit gezien. Laat staan gehoord (maar dat kan ook aan onze dove onderbuurmefrou liggen die haar telesivie steeds op Rock Werchter luidsterkte heeft staan). Ik ben gelijk een beetje curieus. Zou ik een stoofschotel maken? Of een ei gaan lenen?
Met de (oh, goodie!) mond open in slaap vallen in de camion nadat je een ganse dag gekeken hebt naar het werk van de veldwerkers zonder zelf de handen uit de mouwen te mogen steken (wegens tekort aan forsballen :s en ervaring, ik ben dan ook nog steeds in mijn jobopleidingfase hey folks!).
